Z kieszeni Nathan wyciągnął czarno-białe zdjęcie, a mi momentalnie zrobiło się gorąco i czarno przed oczami...
***
Powoli zaczęłam otwierać oczy. Nie miałam pojęcia, co się stało. Leżałam na łóżku, które bardzo dobrze pamiętam. Jestem w mieszkaniu Nathana.
Momentalnie poderwałam się do pionu, co chyba nie było najlepszym pomysłem, bo zakręciło mi się w głowie. Z powrotem opadłam na poduszkę. Nie miałam siły na nic. Dodatkowym pytaniem, które krążyło po mojej głowie jest to, dlaczego Nathan zawiózł mnie do siebie a nie po prostu zaniósł do mojego domu.
Leżałam tak kilka minut, zanim drzwi się otworzyły a w nich stanął Nathan.
-O, obudziłaś się to dobrze.
-Co.. co się stało?
-Zemdlałaś, kiedy pokazałem ci to zdjęcie.- wskazał na szafkę koło łóżka na której stało widziane przez mnie wcześniej zdjęcie.
-Przepraszam, chyba zbyt gwałtownie zareagowałam.
-Nie masz za co przepraszać. Zdarzało ci się to wcześniej?
-Kiedyś, kilak razy. Po prostu chyba źle znoszę stres.
-Już wszystko okej? Zrobiłem coś do jedzenia, jesteś głodna?
-Nie, dzięki. Prawdę mówiąc będę się już zbierać...- i jak na złość w tym momencie zaburczało mi w brzuchu.
-O, nie głodna stąd na pewno nie wyjdziesz. Nie ma takiej opcji. Chodź.- podszedł do mnie i wziął na ręce w stylu panny młodej.
Byłam przerażona. On nie może wiedzieć o ciąży. Na pewno nie teraz. Może kiedyś, ale na razie nie jestem po prostu gotowa na to.
-Hej, umiem iść sama.
-Ale po co masz męczyć nogi, skoro jestem tutaj ja i mogę cię nosić.
-Nooo... okej. Niech ci będzie. A mogę chociaż wiedzieć, co zrobiłeś do jedzenia?
-Gofry, takie jak lubisz.
Na to słowo momentalnie zrobiło mi się niedobrze, co Nathan zauważył, bo postawił mnie na ziemi, a ja pędem pobiegłam do łazienki. Będąc tam, zwróciłam wszystko co zjadłam tego dnia.
Poczułam, że ktoś chwyta mnie z włosy. Oczywiście Nathan, no bo kto inny.-Wszystko dobrze? Bo nie wygląda.
-Tak, wszystko okej. Pewnie się zatrułam gdzieś bo ostatnio często jem na mieście.- musiałam skłamać, bo co miałam powiedzieć. Hej słuchaj nie to nic takiego, po prostu będziemy mieli dziecko i wiesz wymioty przy ciąży są normalne...
-Na pewno? Jak chcesz to możesz tutaj zostać. Ja się prześpię na kanapie. Dla mnie to nie problem.
-Nie już jest okej. Mógłbyś zawieść mnie do domu, bo sądzę, że gofry to nie najlepszy pomysł.
-Okej. Może się ogarnij a ja przyniosę ci płaszcz i buty.
-Tak, dzięki.
Ogarnęłam się a Nathan przyniósł moje rzeczy. Potem odwiózł mnie do domu. Kiedy miałam wychodzić z samochodu zatrzymał mnie na chwilę.
-Lena, poczekaj. Chciałem ci to oddać.- wciągnął zdjęcie, przez które zdarzyła się cała ta dzisiejsza sytuacja.
-Dzięki. Wiem, że to głupie, że mam nasze zdjęcie w torebce, ale...
![](https://img.wattpad.com/cover/169464004-288-k257897.jpg)
CZYTASZ
Twoja na zawsze ( W Trakcie Poprawy)
RomanceDruga część "Narzeczona na chwilę". Dalsze losy Leny i Nathana. Czy spotkają się kiedyś ponowie? Jeśli tak to, czy będą ze sobą? A przede wszystkim, czy Lena powie Nathanowi o dziecku? Jaki los ich czeka? A może znajdą sobie kogoś innego, bez kog...