Άγγελος και Δαίμονας [ολόκληρωμενη].

ΚΕΦΆΛΑΙΟ 29

Στρατός pov
Έβλεπα το άψυχο σώμα τής αγάπης μου και έκλαιγα με λίγμους πάνω απο το σώμα τής. Είμαι ένας άχρηστος που δεν μπορώ να κάνω τίποτα για την αγάπη μού ποια. Εγω φταίω για αυτό που έγινε. Αν δεν με είχε πιάσει αυτός ο Δαίμονας δεν θα γινοντουσαν αυτά, ούτε θα χάνονταν η Καρολίνα και αν  είχα προσέξει την αγαπημένη μου αδερφή δεν θα την ξεγελουσε αυτός. Έκανα τα χέρια μου γροθιές και αποφάσισα αν δεν έχω εκείνη μαζί μου ειναι άσκοπο να ζω. Τότε σηκώθηκα και με δάκρυα στα μάτια μου προχωρούσαν προς το δαίμονα που στεκόταν αλαζονικα μπροστά μας και καμαρώνε το έγκλημα που έκανε. Το χαμόγελο ήταν ζωγραφίσμενο στο πρόσωπο του.

Ρίκο pov
Δεν πίστευα στα ίδια μου τα μάτια η πουπουλενια Καρολίνα θυσίασε τον εαυτό της για να σώσει την φίλη της. Εκεί πού στεκόμουν χαμένος είδα να σηκώνεται όρθιος με κατεβασμένο το κεφάλι και δάκρυα να πέφτουν από τα μάτια του ο αδερφός της Λυδίας. Ερχόταν προς το μέρος μου με αργά βήματα. Άμεσος αρχησε να τρέχει προς το μέρος μου. Άρχισα να γελάω ενώ άρχισε να μου ρίχνει την μια μπουνιά μετά την άλλη. Δεν απέφευγα κάποια απο τις γροθιές στου. Με μια κλωτσιά που χτύπησε τον θώρακα μου έπεσα κάτω και εκείνος ανέβηκε απο πάνω μου και συνέχιζε να ρίχνει γροθιές στο πρόσωπο μου.
Λυδία:Στράτο σταματά. Είναι τρελά αυτό που κάνεις.
Αντώνης:Λυδία γιατί ο Ακατανομαστους κάθετε και δέχεται τις γροθιές του Στρατού?
Λυδία:Δεν ξέρω.

Λυδία pov
Είχα μείνει να κοιτάω σαν χαμένη. Γιατί ο Ρίκο να κάθετε να δέχεστε τα χτυπήματα του αδερφού μου. Δεν το πιστεύω κάτι ετοιμάζει αυτός και πρέπει να απόμακρινουμε τον Στρατο.
Άμεσος ενημερώσα το Αντώνη ωια το σχέδιο που είχα. Πάρε εσύ τον Στράτο και εγω να απασχολήσω τον Ακατανομαστο. Πήγαμε τότε πήραμε τον Στράτο από πάνω από τον Ακατανομαστο με τα χίλια ζόρια. Πάλευε με μανία για να συνεχίσει να το χτύπαει σαν τρελός. Γύρισα και κοίταξα τον Στράτο. Έκλαιγε και κοίταγε το κενό. Στρατό σταματά άμεσος είναι τρελά να κάνεις κάτι τέτοιο δεν έχεις την δύναμη για κάτι τέτοιο. Δεν με άκουγε όμως αρχησε να παλεύει σαν μανιακός στα χέρια που τον παγιδευαν απο την αυτό καταστροφή και την τρέλα του. Τότε απο πίσω απι τον Αντώνη εμφανίστηκε ο Ρίκο και τον χτύπησε με μια κόκκινο σφαίρα.Άμεσος ούρλιαξα. Τότε εγω μπήκα απο μπροστά απο τον Στράτο για να τον προφιλαξω απο τις επιθέσεις. Ο Ρίκο άρχισε να γελάει σαν τρελός και τα μάτια του να τρέχουν δάκρυα. Δεν καταλάβαινα γιατί ένας απο αυτούς τους Ακατανομαστους έκλαιγε. Ο Αντώνης ήταν πεσμένος στα πόδια του.