Sold By A Billionaire

Chapter 04

Mia Rios POV

Yumuko ako bilang paggalang sa lalaking hindi ko man lang alam ang pangalan.

When we leave the place kusa nyang sinabi na sya nalang ang maghatid sa akin sa harap ng gate ng bahay namin.

"Thank you very much,"I said, naiilang ako sa paraan ng pagtitig nya sa akin.

Nang makaalis na ang sasakyan niya dun lang ako nakahinga ng maluwag at doon ko lang narealize na suot ko parin ang coat nya.

Sana lang hindi na magkrus ang landas naming dalawa.

Nagkibit balikat akong napaharap sa gate namin,"kalma ka lang Mia kaya mo yan,"I'm trying my best to be a positive right now kahit na medyo kinakabahan ako.

Kusang bumukas ang gate kaya nagtuloy-tuloy na ako hanggang sa makapasok ako nang tuluyan sa bahay.

Walang katao tao sa balcony pero ikinagulat ko ang biglang pagsulpot ni Papa at pagsampal sa akin,"w-what the heck,"halos matabingi ang leeg ko dahil sa pagsampal ni papa sa akin.

"What the heck?,"galit na sigaw ni papa,"sumusubra kana MIA RIOS SERPENS,hindi kita pinalaki ng ganyan tignan mo nga ang sarili mo kunti nalang kita na ang kaluluwa mo,how dare you disobey your father ibinigay ko naman ang lahat bakit Ano pa bang kulang bat hindi ka tumulad sa kapatid mo."

"OO MAY KULANG,YUNG PAGMAMAHAL NYO BILANG ISANG AMA NA HINDI NYO MANLANG KAYANG IBIGAY SA AKIN YUN YUNG KAILANGAN KO KAYA PILIT AKONG NAGREREBILDE DAHIL YUN LANG ANG TANGING PARAAN PARA MAPANSIN NYO AKO,"hindi ko na napigilan ang sama ng loob na matagal ko nang gustong ilabas,"and please stop comparing me from my sister you don't know nothing, you act like you care but you really don't, you even don't know that I was been kidnapped,ibinagbili at muntikan ng magahasa."

Halata sa mukha ni papa ang pagkagulat dahil sa sinabi ko,"you gave everything I need pero wala ni isa dun ang kailangan ko,yung pansin at pagmamahal nyo ang gusto ko, lagi mo nalang nakikita ang masamang nagagawa ko at wala kang pakialam sa mga nagagawa kong maganda, nagagalit ka kapag wala ako sa bahay pero kapag nandito ako hindi mo naman ako pinapansin, sabihin mo papa? yun ba ang katangian ng isang ama na iniisnob ang isang anak at nasa isa ang buong atensyon at pagmamahal?."

"I-i w-was-."

"Huwag na kayong magsalita pa,"I forced to smile and laugh even I'm dying inside, "tama na, kasi nahihirapan nadin naman ako."

Walang kabuhay buhay ang katawan ko habang naglalakad papunta sa silid ko.

Humagulhul ako ng wala sa oras, namumugto na ang mga mata ko ng maisipan kong mag-impaki ng gamit.

Kahit hindi ko alam ang gagawin mas nanaisin ko pang umalis nalang kaysa sa tumira sa bahay na ito.

Kunti lang ang kinuha kong gamit dahil hindi ko naman madadala lahat.

Paglabas ko ng kwarto ko nakita ko ang kapatid kong nakasandal sa pader,"sis,"sabi nya ng mapansin ang presinsya ko.

"Huwag muna ngayon,"sabi ko sa kanya at nilagpasan sya wala akong lakas ngayon para makipagbangayan sa kanya.

Nagtuloy tuloy lang ako at hindi pinansin ang mga tao sa bahay na kanina lang ay nawawala.

Walang mga silbing katulong

Tinawagan ko si Anne para sana samahan akong uminom pero hindi nya sinasagot ang mga tawag ko.

Tumigil ako sa tapat ng dagat na malalampasan papunta sa City.

Isinandal ko ang ulo ko sa head board at bumuntong hininga.

"Kung nandito ka lang sana grandma,"nagsimula akong humikbi, sumasabay ang pagpatak ng luha ko sa pag-ayos ng alon.