Malice || Minsung

VII

Sıkılmıştım. Bugün annem ve babam yemeğe gitmişlerdi ve 4 yaşında olan kuzenimle bana bakması için bir bakıcı çağırmışlardı. Hadi ama, ben 19 yaşındayım bir çocuğa bakabilirim. Neymiş yine evi yakarmışım. Geçen sefer yemek pişirmeye çalışıp yangın çıkartmış olabilirim ama o bir kerelikti!

Kuzenimin salonda tek başına oturduğu hatırlayıp aşağıya indim, Doraemon izliyordu. Artık nasıl bir şanssızsam bu bölümü zaten binlerce kere izlemiştim. Yapacak bir şeyim olmadığını anladığımda Minho ile konuşmaya karar verdim, bakıcı gelene kadar oyalanırdım, o gelince de ne yapacaksam zaten.

Jisung Çıkabilir:
Hyung ben sıkıldım
Konuşmak ister misin

MeanHoe:
Üzgünüm sungie
Bugün işim var
Belki sonra tamam mı

Jisung Çıkabilir:
Off peki...

Minho hyungun da işi vardı, bugün cidden çok şanssızım galiba.
Yapacak hiçbir şey kalmadığı için ben de doraemon izlemeye başladım.

Yaklaşık 5 dakika kadar doraemon izledikten sonra kapı çaldı. Şu bakıcı gelmiş olmalıydı.
Ayağa kalkıp kapıyı açtım.

Bakıcı: merha- Jisung? Senin ne işin var burada?
Ben: ben burada yaşıyorum da senin işin yok muydu hyung? Ve burada yaşadığımı nereden biliyorsun?
Minho: ben bakıcılık için gelmiştim ama, yanlış eve mi geldim acaba?
Ben: ailem bakıcı diye seninle mi konuşmuş.. ah- bu arada içeri geçsene
Minho: 19 yaşında değil misin sen ne bakıcısı
Ben: kuzenim de evde, bir de ailem bana güvenmiyor
Minho: ay bebeksin işte demiştim sana
Ben: ya sensin bebek

Biz konuşurken kuzenim heesol araya girmişti.

Heesol: oppa o senin sevgilin mi?

Evde büyük bir sessizlik oluşmuştu, kimse ne diyeceğini bilmiyordu. Ben de olayı elimden geldiğince devralmaya çalıştım.

Ben: yok yaa ne sevgilisi canım
Heesol: ama sevgili gibi duruyorsunuz
Ben: yok yok sana öyle gelmiştir

Bizim konuşmamız böyle devam ederken Minho gülmekten yerlere yatmıştı bile. Bu durum da hallolduktan sonra oturup çizgi film izlemeye başladık.

Yaklaşık 3 saat boyunca televizyon izledikten sonra Heesol'un uyku vakti gelmişti. Biz de Heesol'u uyutup sessizce benim odama gitmiştik.

Odam bek büyük değildi, açık gri duvarları vardı. Duvarlar renkli posterlerle dolmuştu; totoro, doraemon ve bunun gibi animasyonların posterleri vardı. Küçük bir yatak, bir çalışma masası, bir giysi dolabı ve benim favorim olan oyuncak dolabım vardı. Bütün oyuncaklarım o dolabın içindeydi, o olmasa sıkıntıdan geberirdim.

Minho: iki dolap mı? Ne kadar çok kıyafetin var senin?
Ben: bu dolapta kıyafet yok, oyuncak dolabım o.
Minho: oyuncak mı? Kaç yaşındasın sen, 5 mi?
Ben: yaş ile oyuncakların alakası yok bi kere!
Sinirlenmiştim.
Kıkırdadı, kıkırdadım.

Minho hala odamı karıştırıyordu, ben de sıkılmış yatağımda uzanıyordum, o sırada annemden mesaj geldi.

Annem💙:
Jisung biz bu gece teyzenlerde kalmaya karar verdik
Bakıcı abiye sorar mısın bu gün bizde kalabilir miymiş diye?

Minho. Bizde. Mi. Kalacak. Ben bunu nasıl sorabilirim ki? Utanırım ben amk.
Tamam Jisung, sakin ol, sadece küçük bir soru.
Oturur vaziyete geçtim ve konuşmaya başladım.

Ben: hyung
Minho bana döndü, devam etmemi bekliyor gibiydi..
Ben: annemler eve gelmeyeceklermiş, bugün bizde kalıp kalamayacağını soruyor