Double Trouble
မှောင်မဲနေတဲ့ အခန်းထဲက လိုက်ကာကို fany ဆွဲဖယ်လိုက်တော့ စူးရှရှ လင်းရောင်ခြည်က tae မျက်နှာကို သွားထိသည်။
နေရောင်ခြည်မျက်နှာထိုးနေတာတောင်လက်နဲ့ကာထားရင်း အု အု အ အ နှင့်အတင်းကြိတ်မှိတ်အိပ်နေသဖွယ်ရှိတဲ့ tae ရဲ့ပုံစံက ကလေးတစ်ယောက်သဖွယ်။
fany က လိုက်ကာကို အဆုံးထိ ဆွဲတင်လိုက်တော့နေရောင်ခြည်က အခန်းတစ်ခုလုံးအနှံ့ ကျရောက်သွားသည်။
ဘယ်လိုမှ ဆက်အိပ်မရတော့တဲ့ tae တစ်ယောက်မျက်လုံးနှစ်ဖက်ကို လက်နဲ့ပွတ်ရင်း မျက်လုံးလေးမပွင့်တပွင့်နဲ့ ဆိုဖာပေါ်ထ ထိုင်လိုက်သည်။ခုချိန်ထိ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ မျက်လုံးကို ပွတ်နေတုန်း။
Fany ကအေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ tae ရဲ့မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း
Fany - နင့်အတွက်ယူလာတဲ့ မနက်စာကို စားလိုက်ပါ။ပြီးရင်မျက်နှာပေါ်မှာ ကျန်နေသေးတဲ့ ဒဏ်ရာတွေကိုပျောက်အောင်လုပ်ပြီး ဒီညအတွက်ပြန်အားမွေးထားပါ။ နင်ဒီည အလုပ်ပြန်လုပ်ရလိမ့်မယ်။
tae သူ့ရဲ့ တည့်တည့်မှာ ထိုင်နေတဲ့ fany ကို ကြည့်ရင်းမချိပြုံး အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်မိသည်။ပြီးတော့မှ fany မျက်နှာကို စူးစူးစိုက်စိုက်ကြည့်ရင်း
tae - ငါ နင့်ကို မလုပ်နိုင်တော့ဘူးလို့ပြောပြီုးပြီလေ။ နင်လူစကားတော့ နည်းနည်း နားလည်သင့်တာပေါ့။
Fany ဟက်ဟက်ပက်ပက်တစ်ချက်ထရယ်လိုက်ပြီး မတ်နေတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆိုဖာနောက်ပေါ် မှီချလိုက်သည်။ပြီးတော့ လက်ညှိုးလေးတစ်ချောင်းနဲ့ သူ့ မျက်နှာကို တို့ရိုက်နေပြီး မျက်လုံးအစုံကိုလည်း မှိတ်ကာ စဉ်းစားနေသယောင်ပြုနေလိုက်သည်။
အတန်ကြာတော့မှ မျက်လုံးများ ပြန်ပွင့်လာပြီး
Fany - နင်ကတော်တော်တော့ လက်ပေါက်ကပ်တဲ့ ဟာ ပဲနော်။ အမှန်ဆို လူ စကား နားမလည်တာက နင်။ ဒီနေရာက နင်ဝင်ချင်တိုင်းဝင်ထွက်ချင်တိုင်းထွက်လို့ မရတဲ့နေရာဆိုတာ ငါပြောပြီးသားပါ။ မှတ်ညဏ်ကောင်းမယ်ဆိုရင်တော့ မှတ်မိကောင်းပါရဲ့။ နင့်ပုံစံကြည့့်ရတာတော့ အဲ့လောက်ထိ နထူပထူ နိုင်တဲ့သူတော့ မဟုတ်သေး ပါဘူးလေ။
