𝐜𝐨𝐮𝐬𝐢𝐧 ↬ 𝐯𝐦𝐢𝐧 ✓

3.2

*Taehyung, Jimin ve Jungkook'un küçüklüğünü yukarıdaki fanarttaki gibi düşünebilirsiniz

*

"Sonra jürilerin hepsi gülmeye başladı falan, temizlik cezası yedik ama değdi be"

"Eğlenceliymiş"

Evet o berbat konuşmanın üzerinde 2 hafta geçmişti. 1 hafta Taehyung'tan mesaj bekleyerek geçmiş, 2. Hafta da eskisi gibi olmaya çalışarak. Zordu yani aramızdaki soğukluk ve gariplik ortadaydı. Belki belli etmiyordu ama benden rahatsız olduğunu gözlerinden anlayabiliyordum.

"Sizin okul nasıl gidiyor?"

"Normal"

"Çocuklar nasıllar? Özlediniz mi beni?"

"İyiler işte Yoongi ile Hoseok sevgili, Namjoon ve Seokjin'de elleşiyorlar, bende Jungkook'a yürüyorum falan"

"İyi yaa"

Histerik bir gülümseme sunup bakışlarımı klavyede gezdirmeye başlamıştım. Göz teması kurmak zordu, utanıyordum ne diyecektim ki? Ailesinin zoruyla aradığına yemin edebilirim ama kanıtlayamam.

"O mesajı attığın gün biraz fazla tepki verdim sanırım"

"Yok canım ne tepkisi? Bi dövmediğin kalmıştı"

"Özür dilerim cidden, sadece o an ne diyeceğimi bilemedim ve-"

"Sorun değil, kapattık işte, sadece kötü bir seçimdi"

"Evet, kötü bir seçim"

"Her neyse yatmam lazım, yarın okulum var"

"Peki iyi geceler"

Sahte gülümsemem iyice itici bir hâl almaya başlamış, ekranı kapatıp kalbimdeki yumrunun bütün damarlarımı sıkmasına izin vermiştim.

Uyanmak istediğim bir rüyaydı bu. Her şey nasıl bu noktaya gelmişti? Neden iyi olamıyorduk? Neden engeller bütün dünyamı sarmıştı? Neden küçük bir gülümsemeyi bu kadar büyütüp hayatımın merkezini o yapmıştım?

Sahi nasıl başlamıştı bunlar? 3. Sınıf? Yaz tatili? Geçen yıl çatıda olanlar? Hangisi sebep olmuştu ki buna ya da bu kadar büyütmüştü? Sanırım haklıydı. Bana olan yakın tavrını yanlış yorumlamıştım. Belki de benim yüzümden artık herkese daha mesafeli olacaktı? Belki hoşlandığı biri vardı?

Evet elime bir şans verilseydi amcamın yanındaki o sümüklü çocukla hiç tanışmak istemezdim. 2. Sınıfın yazı, amcamın çocukluk aklıma girmeyen saçma aşkları ve onun yüzünden başımıza gelenler. Babam elbette böyle bir kardeşi olsun istememiştir. Başkasına ait yükleri taşımak cidden zor.

Amcamı en son görüşümüzün üzerinden 2 yıl geçmişti. Yaz tatilinde sürpriz bir şekilde bizi ziyarete gelmişti ve yalnız değildi. Yabancı ve güzel bir kadınla yanındaki sıska annesine hiç benzemeyen bir çocuk. Başta onun bir misafir olduğunu sanarken aileye dahil olduğunu öğrenmiştim. Kardeşimden sonra bir bela daha mı? Neden aynı yaşta olmamıza rağmen o benden daha çok seviliyor? Neden insanlar beni göz ardı etmek için bahane arıyor gibiler? 9 yaşındaki beynim tamamen bunlarla doluydu.

Onu sevmemiştim, sevmek istememiştim. Her şeyi üstüne toplamıştı, hemde bir günde. O zamanlarda beraber aynı odada kalıyorduk. Dilimizi bilmeyip benimle iletişim kurmaya çalışıyordu ama benim yaptığım tek şey ise onu görmezden gelmekti. Keşke hep görmezden gelebilseydim...

3. Sınıf beraber aynı okulda okumakla ve şu anki grubumuzun kurulmasıyla geçti. Taehyung yine yanımda oturuyordu çünkü onu anlayan tek kişi bendim. Orada da bütün ilgi onun üzerindeydi, gölgede kalan hep bendim ve bu sinir bozucuydu.