yürümeye dermanım yoktu bir senin yokuşlarını çıkarken yorulmamıştım.

geride bıraktığın artık sana ait değildir.

gözlerinden yaşlar akardı, önünü göremezdi. çizmelerini aceleyle giyer, kendinden kaçmak isterdi. uzaklaşamazdı. bir kuş olsam yuva yapmazdım, derdi. kimse anlamazdı.

kırık dökük bir sevgiyle onarılmayı beklemekten vazgeçtim. artık sadece emeğin, özenin ve gerçekliğin olduğu yerlerdeyim. eksik kalmayı, yanlış tamamlanmaya tercih ederim.

bir insanın ruhu, bir okyanustan daha büyüktür. insan ruhu, okyanustan daha derindir; daha karmaşık, daha fırtınalıdır. gökyüzü uçsuz bucaksız bir manzaradır, evet, ama insanın içindeki o karanlık labirentler, o ışık sızmayan uçurumlar yanında gökyüzü bile sığ kalır. insanın içinde olup bitenleri, vicdanın o sessiz mahkemesinde verdiği kararları, pişmanlıklarını ve umutlarını dışarıdan kimse göremez. bazen en sakin görünen bir yüzün arkasında, dünyanın bütün denizlerinden daha büyük fırtınalar kopmaktadır. bir insanın kalbini tam olarak tanımak, yıldızların haritasını çıkartmaktan çok daha zordur. çünkü yıldızlar parlar ve yerleri bellidir; oysa bir ruhun içindeki karanlık, bazen kendisini bile yutar.

gidecek bir yolu olanlar değil, bir amaca inananlar asla yorulmazlar. ama bazen ruh, bedenden önce çöker; işte o an en büyük savaş başlar.

ben tek başımayım onlar ise hep birlikte.

bırakın bizi, kitaplarımızı elimizden alın, hemen şaşırıp kalırız; nereye gideceğimizi, neye tutunacağımızı, neyi seveceğimizi, neden nefret edeceğimizi, neye saygı duyup neyi aşağılayacağımızı bilemeyiz.

Gt

Coucou, est ce que tu pourrais jeter un œil sur mon début d'histoire et me donner ton avis ? Merci d'avance 
          https://www.wattpad.com/story/407388248?utm_source=android&utm_medium=link&utm_content=share_writing&wp_page=create&wp_uname=Cyriane35