Bekleyişin Rengi
Sessizliğin içinde bir umut besledim,
Adını her gece rüzgara sesledim.
Belki gelsen bu içimdeki acıyı sen alırdın,
Ama sen bi yokluktan kaçar gibi bıraktın.
Yollarını gözledim, her an hayalinle,
Süsledim kapımı aşkın en saf haliyle.
Belki gelirsin dedim kapıma çiçek astım,
Ama hiç bir zaman gelmedin,
Bende çiçekleri çöpe attım.
Zaman bir nehir gibi aktı da durmadı,
Gönlüm senden başka bir liman bulmadı.
Bu atışım seni sevmediğimden değil,
Sevdiğin lavantaların bile küflenmesinden belki.
Artık ne bir ses var, ne de eski bir büyü,
Küflenmiş lavantalar çürüdü.
Kırıldı kalbimdeki o incecik daldı,
Geriye izleri kaldı.
Yaram ne kapanır, ne de diner bu sancı,
Kalbime yerleşti geçmeyen o acı.
Ne jilet gibi derin ne de bizler gibi geçici,
Ama acısı hala bende kaldı.
