Birini kaybetmenin en kötü yanı; o kişi ne kadar uzaklaşırsa uzaklaşsın, onunla ilgili anıları besleyen ve kafanızın içindeki toprakta yetişen tohumların hızla büyümeseydi. Hızlı bir şekilde çıkıyordu topraktan ancak artık o kişi yanınızda olmadığından o bitkiyi sulayamıyordunuz yeni anılarla. Hırçınlaşıyordu böylece. Sadece siz değil, güneşe bile sırtını dönüyordu ve solup gidiyordu. Size sadece dikenlerini batırıp duruyordu. Böylece o kişiyi unutmanıza fırsat da vermiyordu.