Prosecuted (School of Law #2)

Chapter 34

"Magpacheck-up ka na kasi. Napakatigas naman ng ulo mo, Cassia."

Napapikit na lamang ako sa sermon ni Ate Arra. Hinayaan ko na lang muna siyang magsalita nang magsalita at nagtalukbong na lang ako ng kumot. Sobrang sama talaga ng pakiramdam ko. Hindi na ako makabangon sa pagkahilo tapos maya't maya pa kung sumuka ako. Ito na ba ang kapalit ng pagkawalang pahinga ko?

"Cassia! Ano ba, magpacheck up ka na ha! Magpunta ka rin kaya ng OB. Nako kang bata ka. Ako ang kinakabahan sa'yo, e."

Halos matuod ako sa aking kinalalagyan nang marinig ang huling sinabi ni Ate Arra. Wala sa loob na napabalikwas ako ng bangon at agad na napatingin sa cell phone kong nasa tabi ko lang at naka-loud speaker. Napalunok ako. Wala nang nagrerehistro sa utak ko kahit na ang dami pang sinasabi ni Ate Arra.

Parang nag-hang ang buo kong katawan sa salitang OB. Bigla ay bumulusok ang kaba sa aking dibdib at kahit na mahilo-hilo pa ako ay bumaba ako ng kama at nilapitan ang drawer ko. Binuksan ko iyon at ni check.

Nakagat ko na lang ang aking labi nang makita ang dalawang pack ng napkin na bagong bago pa at hindi pa bukas. Napaawang ang aking bibig at dahan dahan kong isinara ang drawer. Nanghihinang bumalik ako sa kama at pabagsak na napaupo. Napalunok ulit ako. Ramdam na ramdam ko ang panginginig ng aking mg kamay habang inilalapat ko ang mga iyon sa aking tiyan.

Dahan-dahan kong iniangat ang suot kong t-shirt at tiningnan iyon. Nakagat ko ang aking labi. Hindi ko maipaliwanag ang aking nararamdaman, ang alam ko lang ay gusto kong umiyak. Dumiin ang pagkakagat ko sa aking labi at hindi ko na nga napigilan ang mga luha kong bumaba sa aking pisngi.

Awang ang labi kong napatingin sa kawalan. Buntis ako? Magkaka-baby ako...k-kami...ni Teon. Napasinghap ako. Bumuga ako ng hininga at saka tumayo. Kahit na medyo hilong hilo pa siya ay pinilit niyang tumayo para magbihis.

Hawak-hawak ko ang aking tiyan habang papunta ako ng hospital. Ni hindi ko maalis ang aking kamay roon. Hindi ko alam pero parang natatakot akong baka may masamang mangyari pag inalis ko siya. Tila iyong kamay ko ang assurance ko na protektado ang tiyan ko.

Saglit akong pumikit. Mas niyakap ko gamit ang aking kaliwang kamay ang aking tiyan. Bumuga ako ng hininga bago tuluyang pumasok sa clinic ng OB.

~***~

"You see that? Iyan ang baby mo." May itinuro ang doctor sa itim na nasa screen. Ni hindi ko alam kung saan nga iyong tinutukoy niya kasi sa paningin ko ay puro itim lang naman ang mga iyon. Tumingin siya sa akin at nginitian ako. "Congratulations. It's a healthy baby. We won't know for now kung anong gender niya kasi medyo maaga pa naman, but malakas naman ang kapit ng bata at malakas naman ang heartbeat niya. Just make sure na iinumin mo nang walang palya ang mga vitamins mo, okay? And healthy foods as much as possible. Iwas din sa stress."

Huminga ako nang malalim at bahagya nang bumangon. Naglakad si Doc pabalik sa kanyang lamesa habang ako naman ay dahan-dahang umaalis sa kamang kinahihigaan ko. Hawak-hawak ko pa rin ang aking tiyan. Grabe. Hindi ako makapaniwala. May tao sa tiyan ko. Buntis ako.

Nakagat ko ang aking labi para pigilan ang pagluha ko. Huminga ako nang malalim at saka nilapitan si Doc. Nginitian niya ulit ako habang may isinisulat siyang riseta.

"What do you do for a living, Miss?" tanong niya pa. Lumunok ako.

"I work in the prosecution, Doc." Sandali siyang natigilan tapos ay binalikan ulit ng tingin ang chart ko.

"Oh. Prosecutor ka pala. Nako, ingat tayo sa stress ha? Kahit malakas ang kapit ng bata, it is still dangerous kung palagi kang exposed sa mga stressful na bagay." Tipid niya akong nginitian. "I hope you don't mind. My husband is a prosecutor and I see the stress everytime he goes home. Ingat lang talaga, okay?" Mas nginitian niya ako tapos ay binigay na niya sa akin ang sinulat niyang vitamins. Huminga ako nang malalim at tumayo na.