1

9.6K 731 26
                                        

မီးဖိုချောင်ထဲမှာ အိုးခွက်ပန်းကန်‌ဆေးနေတဲ့အသံတွေ, ဘေစင်ကရေကျသံတွေက လွဲလို့.. ဘာအသံမှမကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လျက်...

ရှောင်းကျန့်သက်ပြင်းချလိုက်မိတယ်။

"မင်း ဒီနေ့ရော နောက်ကျတဲ့အထိ အလုပ်မှာပဲ နေဦးမှာလား"

ရှောင်းကျန့်က ဒီမေးခွန်းကို မေးပြီးတော့ မှတ်စုစာအုပ်တခုထဲမှာ စာတွေရေးရင်းနဲ့ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ သူရဲ့အမျိုးသားဖြစ်သူကို တချက် လှမ်းကြည့်မိတယ်။

တစ်ဖက်လူကတော့ သူ့ဘက်ကို တချက်လေးတောင် လှည့်မကြည့်ဘဲနဲ့ ဒီအတိုင်းပဲ ပြီးပြီးရော ပြန်ဖြေတယ်။

"ဟုတ်တယ် ငါ့မှာ အခုထိ လက်စသတ်ဖို့ အလုပ်တွေအများကြီး ကျန်‌နေသေးတယ်"

ရှောင်းကျန့် သူ ဆေးလက်စ ပန်းကန်ပြားကို တင်းကြပ်စွာ ဖိကိုင်ထားလိုက်ရင်းနဲ့ သက်ပြင်း နောက်တခေါက် ထပ်ချမိပြန်တယ်။

"ဒါဆို မင်းဘယ်အချိန်လောက်မှ အိမ်ကို ပြန်ရောက်မှာလဲ"

"ဆယ်နာရီလောက်ပေါ့ သိပ်တော့မသေချာဘူးနော်"

"မင်းအိမ်ကို ဒီထက်စောစောလေး ပြန်လာပေးလို့ မရဘူးလားကွာ"

သူ ဒီစကားကို တိုးတိုးလေးပဲ ပြောလိုက်မိတာဆိုပေမဲ့ ဝမ်ရိပေါ်ကတော့ သူပြောတာကို ကြားသွားတယ်။

"ကျန့်..ကိုယ်တို့‌တွေ ဒီကိစ္စတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ အရင်တည်းက ညှိနှိုင်းထားပြီးသားပဲလေ"

ဝမ်ရိပေါ် ပုံစံက သူပြောလိုက်တာကို သဘောမကျသလိုမျိုး မျက်မှောင်ကျုံ့သွားတယ်။

ရှောင်းကျန့် ပန်းကန်တွေကို ဆေးပြီးသွားတော့ သူရဲ့လက်တွေကို သန့်ရှင်း‌တဲ့ အဝတ်စတစ်ခုနဲ့သုတ်လိုက်ပြီး...

"ငါသိပါတယ် ရိပေါ်ရယ် ဒါပေမဲ့ မင်းအိမ်မှာ ငါနဲ့အတူရှိနေတဲ့အချိန်ဆိုတာ တကယ်ကို မရှိသလောက်ပဲ နည်းလွန်းတယ်လေ"

1 4 3 8 (Myanmar Translation)  [Completed]Where stories live. Discover now