Sympathy

Divorce

(Unicode)

နေ့လည်ခင်းတွေက ချိုမြိန်‌သလောက် ညနေခင်းတွေက‌တော့ ငန်ကျွတ်နေသည်။

အကြောင်းအရင်းက ‌ယောက္ခမချက်ကျွေးတဲ့ ထမင်းပူပူလေးက အရသာရှိရမဲ့အစား မြိုမချချင်လောက်‌အောင်ကိုစားမရအောင်ပေ။

ဟင်း အနေနဲ့ကတော့ ပြဿာနာမရှိပေမဲ့ ခူးခပ်ပေးထားတဲ့ ထမင်းက သေချာပေါက် ဆား‌ပုလင်းမှောက်ချကာ ထမင်း တစ်ပန်းကန်လုံးကိုနှံ့နေအောင်နယ်ထားပုံရသည်။

Minကို ကြည့်လိုက်တော့ ထမင်းကိုမြိန်‌​ယေယှက်ယေစားနေကာ ကျွန်တော့်ကိုပါ ဟင်းတွေထည့်ပေးနေတာမို့ ဘာတစ်ခွန်းမှ ပြောမထွက်။

အရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ Min မေမေကို ကြည့်လိုက်တော့ ပြုံးပြကာ ' ထည့်စားလေ သား' ဆိုတဲ့ စကားကြောင့် ထမင်းတစ်လုပ်ကို ပါးစပ်ထဲတင်းထိုးထည့်ကာ မနည်းမြိုချလိုက်သည်။

ထမင်းစားပွဲမှာ ဟင်းတွေ အပြည့်တည်ခင်းထားကာ 'အမေ ထမင်းပြင်ပေးထားတယ် သားတို့' ဆိုထဲ ကသဘောပေါက်သင့်သည်။

ငါ ယောက္ခမ ပညာပြတာ ကောင်းကောင်းခံရတော့မှာပါလားလို့။

...........။

"Minမသွားပါနဲ့လား"

ကုတင်ခြေရင်းလေးမှာထိုင်ကာ Minအင်္ကျီလဲတာကို အလိုမကျတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ထိုင်ကြည့်နေမိသည်။

တစ်ရက်လေးတောင်ကျွန်တော်နဲ့ အတူမနေနိုင်ဘဲ ဆိုင်ကိုသွားမယ်တစ်ခဲခဲ လုပ်နေတဲ့ Minကိုဒေါသထွက်မိတယ်။

"ငယ်ကလည်း ကိုယ်မသွားလို့မရဘူးလေ ဆိုင်မဖွင့်ရင် ဘာနဲ့ စားမှာတုန်း"

"တစ်ရက်တစ်လေ တည်းကိုလေ "

"ငယ်ကလည်း ဘာလို့လဲ အမေတို့နဲ့ နေခဲ့ရမှာ အဆင်မပြေလို့လား"

အရိပ်အခြေသိတဲ့ Minကို အားနာပေမဲ့ တကယ်လည်း သူမနေချင်ပါ။

ကျွန်တော့်ကို ပညာကောင်းကောင်းပြတော့မဲ့ ယောက္ခမနဲ့ တစ်နေကုန်ဘယ်လိုအတူနေမလဲ။

"Min မသွားနဲ့လေ နော်"

Min၀ယ်ထားတဲ့ ကြက်ဥနှစ်ရောင် ဆွယ်တာလေးရဲ့ အစ‌​လေးကိုဆွဲကာ Minကို ကလေးတစ်ယောက်လို ပူဆာနေမိသည်။