Secret || taegyu

İş ortağı

[taehyun]
Off ben nasıl olur da Beomgyu'nun evine daha önceden geldiğimde annesine dikkat etmemiştim.
*
[beomgyu]
Yatağımda yatırken, misafirlerin gelmesini bekliyordum. Babamın iş ortağı ailesi ile birlikte bize gelecekti.

Böyle şeylere alışıktım aslında ama bu seferkinden nefret ediyordum. Ama bu nefret misafirlerle alakalı değildi. Ailemle alakalıydı.

Lia'nın kanser olduğunu öğrendikten sonra bizimle daha az ilgilenir olmuşlardı. Yaptıkları şeyler benim onlardan nefret etmemi sağlıyordu. Lia'ya destek olmaları gerekirken onu görmezden geliyorlardı.

Görmezden geliyorlardı derken de ciddiyim. Lia diye bir çocukları yokmuş gibi...

Lia özellikle benden onun durumunu kimseye söylemememi istemişti. Ailemden istememişti. Bunun nedeni ise zaten bahsetmeyeceklerini bilmesiydi.

Bu günkü misafirlerin geleceğini öğrendiğimde ise onların bu konuda yalan söyleyeceğini biliyordum.

Doğruydu, tam olarak yalan söylemişlerdi. Söylemeleri yanlıştı evet ama bunu geçiyorum, çok daha az yalan söyleyerek bu işi çözebilirlerdi. Ama yoook benim ailem elittir, işlerini halletmek için yalan söylerler ve basit şeylerle uğraşmazlar.

Misafirlere Lia'nın benden büyük olduğunu ve yurt dışında okuduğunu söylemişlerdi.

Hala aklım almıyordu. Lia'ya bu kadar kötü davranırken nasıl olurda annem durumu öğrenince ağlamıştı?

Lia'nın annemin umrunda olmadığını biliyorum. Ne annemin umrunda ne babamın. Hayatları boyunca çocuklarını sevmeyen iki kişinin niye 2 çocuğu var ki?

Keşke sokağa atasaymışlar. Lia bunların hiç birini hak etmiyor.

Misafirler gelmeden Lia ile konuşmak istediğimden odasının kapısının önüne geldim. Kapıyı çalıp ona sessizce seslendim.

"Gelme"

"Lia benim"

"Kimseyle konuşmak istemiyorum"

"Lia lütfen böyle yapma. Bırak içeriye geleyim. Paylaşırsan daha iyi hissedersin"

"Ama..."

"Lütfen"

"Tamam gel"

Yavaşça içeriye girip Lia'nın yatağının yanında olan sandalyeye oturdum.

"İstersen yanında kalabilirim"

"Hayır. Eğer onlarla olmazsan sana çok kızacaklar"

"Ama... sen bunu hak etmiyorsun. SİKEYİM CİDDEN"

"Oppa! Sakin ol lütfen. İkimizin de başı belaya girecek. Biliyorum. Hak etmiyorum. Ve niye yapıyorlar da bilmiyorum. Hasta olmayı ben istemedim"

İkimizde yine ağlamaya başlayınca ona sıkıca sarıldım. Benim başımın belaya girmesi gerçekten umrumda değildi. Ama annemlere karşı çıkarsam Lia'nın da başı belaya girecekti.

"Annem o gün benim için ağladığında ağzımdan kan gelmesine rağmen mutlu hissediyordum. Hayatımda ilk defa annemin beni önemsediğini hissettim. Ama sonra kanser olduğumu öğrendik ve ağlayarak anneme sarılacağımda annem o siktiğim telefonunda arkadaşlarıyla konuşuyordu"

Ne diyeceğimi gerçekten bilemiyordum. Çünkü dediğim hiç bir şey gerçeği değiştiremezdi.

Ben ağzımı açıp bir şey diyemeden annen alt kattan bana çağırmaya başlamıştı.

"BEONGYU!!! GELDİLER ALT KATA GEL!"

"Üzgünüm..."

"Oppa... özür dileme! Senin suçun yok.Git şimdi sonra sana kızmasınlar"

Lia'nın odasından çıkıp alt kata indim. Gözlerimdeki yaşları hızlıca silip annemin yanına gittim. Pencereden dışarıya bakıyordu diye yaklaşıp bende bakmaya ve neye baktığını anlamaya çalıştım.

"Neye bakıyoruz?"

"Misafirler geldi de... galiba bir sorun çıktı 10 dakikadır arabada oturuyorlar"

"Kapıyı aç ki baskı hissedip gelsinler"

"Niye baski hissetsinler aaaaa"

"Sensin gelmiyorlar diyen"

"Hah indiler arabadan tamam tamam"

"Dur bir dakika..."

"HOŞGELDİNİZ! Buyurun içeriye"

"Taehyun?"

"Beomgyu?"

"Aaaa çocuklar siz tanışıyor muydunuz?"

"Şey evet... bana matematikte yardım eden arkadaşım Taehyun"

"Beomgyu'da bana kore dili ve edebiyatında yardım ediyordu"

"Yani sınıf arkadaşısınız?"

"Aynı sınıfta değiliz ama arkadaşız evet"

"Ne güzell!"

Annemin herkesi yemek masasına davet etmesiyle önümüze koyduğu 10 çeşit yemeği yemeye çalışıyordum.

Herkes otururken üst kattan cam kırılma sesi gelmişti. Lia'ya bir şey oldu paniği ile ayağa kalktım.

"Haha şey kedi falandır"

Annemin bu umursamaz davranışları gittikçe daha da sinirimi bozuyordu.

"Ben yinede bir bakayım"

Annemin kafa sallamasıyla üst kata çıkmak için merdivenlere yürüdüm.

"Ben de bir lavaboya gideyim"

Taehyun da kalkıp arkamdan gelmeye başladı. Ardından kolumu tutup bana fısıldamaya başladı.

"Seninle gelmemi ister misin?"

Taehyun çok zekiydi ne olduğunu anlamış bile olabilirdi. Zaten annemlerin söylediği her şeyin yalan olduğunu da biliyordu. Kim bilir neler düşünüyordu.

"Gerek yok. Önemli bir şey değildir. Sen otur ben hemen geliyorum"

Başını sallayıp lavaboya girdi. Ben de hızlıca Lia'nın odasına çıktım.

Kapıyı açar açmaz Lia'yı yerde oturmuş ağlarken gördüm.

Koşarak yanına gideceğimde ise yerlerin kırık aynalarla dolu olduğunu gördüm.