Secret || taegyu

üzgünüm

Beomgyu gitmeme gerek olmadığını söylemişti ama endişeliydim.

Ailesinin niye yalan söylediğini bilmiyordum ama Lia'nın ciddi bir durumu olduğunu biliyordum. Tam olarak ne olduğunu bilmesemde...

Yemek masasında beklemek yerine lavabonun kapısının önünde bekliyordum. Zaten sürekli geleceğim hakkında ne düşünüyorum, notlarım nasıl, sevgilim var mı, arkadaşlarım iyi mi... diye sorulmasından bıkmıştım.

Lavabo merdivenin hemen yanında olduğundan üst kattan gelen sesler daha net duyuluyordu.

Yaklaşık 7 dakika geçtikten sonra artık gidip oturmam gerektiğini düşündüm.

Ama yukarıdan duyduğum hıçkırık sesleriyle düşünmeden üst kata çıktım. Duyduğumun Beomgyu'nun hıçkırığı olduğuna emindim.

Sesin geldiği odayı bulduğumda ise hızlıca kapıyı açtım. Gözlerim Beomgyu arıyordu. Oda biraz büyük olduğundan içeriye girmem gerekti.

Sonrasında ise onları gördüm. Kırık ayna parçalarının içinde sarılan Beomgyu ve Lia...

Gelen kırılma seslerinin ne olduğu artık belliydi. Ama neden?

Kısa süre sonra beni farketmişlerdi. Beomgyu hemen ayağa kaltı.

"Sana gelmemeni söylemiştim"

"B-ben üzgünüm. Ağladığını duyduğum için endişelendim"

Hiç bir şey demeden Lia'ya döndüm. Onu ilk defa görüyordum. Gördüğüm anda ise her şeyi anlamıştım.

Saçları neredeyse dökülmüştü ve kolunda takılı bir serum vardı. Ama ailesi niye yalan söylüyordu ki?

"Siz iyi misiniz?"

"İyiyiz... ikimize de bir şey olmadı merak etme. Yani kırık ayna parçalarından yaralanmadık"

"Tamam o zaman b-ben gideyim. Özür dilerim"

"Gitme"

Beomgyu ile ikimizde Lia'ya döndük.

"Gitmesin mi?"

"Taehyun değil mi? Ondan arada sırada bahsettiğin oluyor. Tanışmak istiyorum"

Beomgyu'ya tereddütle baktım. Orada olmamam lazımmış gibi hissediyordum.

Beomgyu bana rahat bir bakış atınca içim rahatladı. Beomgyu Lia'yı yerden kaldırıp yavaşça yatağa oturttu.

Ben de kırık oarçalara basmamaya çalışarak yanındaki sandalyeye oturdum.

"Merhaba"

Ne demem gerektiğini bilemediğimden basit bir başlangıç yapmayı denemiştim.

Hafifçe gülüp aynı şekilde karşılık verdi.

"Beomgyu oppa senden çok bahsetti"

"Öyle mi?"

Beomgyu'ya kısa bir bakış attım. Benden niye bahsetsin ki? Daha yeni yakınlaşmaya başlamıştık.

"Öyle"

Gülümsedim. Sadece gülümsedim. Çünkü ne demem gerektiğini bilmiyordum. Bu konularda hiç iyi değildim.

Ona geçmiş olsun demem gerekiyor muydu bilmiyorum. Yani evet gerekiyordu da... bu onu üzer mi bilemiyordum.

Ağzımı açıp geçmiş olsun diyemeden alt kattan Beomgyu'nun annesinin sesini duydum.

"ÇOCUKLAR NE YAPIYORSUNUZ ÜST KATTA? HADİ GELİN ARTIK"

Beomgyu ve Lia'nın yüzündeki panik bizim gerçekten orada olmamamız gerektiğini kanıtlıyordu.

Hızlıca alt kata inip ailelerimizle sohbet etmeye başladık. Beomgyu'nun hayatı gerçekten zor görünüyordu. Ve içimdeki bir his bunların hepsini bana rahatça anlatabilmesini istiyordu. Benim duymak istiyor olduğumdan değil. Onun gerçekten bana güveniyor olmasını istediğimden. Çünkü kendimi ona yakın hissediyordum.