Romance of a Cold DoReMi [UNDER MAJOR, MAJOR CONSTRUCTION]

Opus Sixteen ♪: Stepsils

♪♥- OPUS SIXTEEN -♥♪

[Strepsils]

{ A/N: Heyyah, readers! ^-^v Sorry kung ngayon lang ako nakapag-update. Medyo super duper uber busy talaga ako guys eh. At since matagal-tagal akong 'di nakapag-update, four chapters ang update ko ngayon. O, 'di ba bongga? xD Btw, ang new title na po ng story na 'to ay "ROMANCE OF A COLD DOREMI" na po. For some reasons kaya ko po pinalitan ang title. HAHA! So sana po magustuhan n'yo ang bagong title ng DRMLA at sana po magustuhan n'yo ang chapter na 'to. ^_^ So, yeah, I'll shut up now! Hihi~ XD }

[Naomi's P.O.V.]

Nabalik ako sa reyalidad nung gulat na napatingin si Julian sa'kin. Kakatapos lang kasi ng pagkanta n'ya at hindi n'ya siguro inaasahan na nanonood at nakikinig ako sa

"Oh, you're here." 'yun nalang ang nasabi n'ya matapos ang bente segundong titigan namin sa isa't isa.

At aaminin ko, first time ko s'yang marinig na kumanta. ( - 3 - )

"Paos ka?" 'yun ang biglang natanong k out of the blue at natigilan din s'ya sa pagligpit n'ya sa gitara n'ya.

Then, he looked at me. "How did you know?"

With my cold calm look, I answered. "Pumiyok 'yung boses mo nung nagsalita ka."

He just raised the side of his lips. "*Ye. Majjayo." At tinuloy narin n'ya ang pagligpit n'ya sa gitara. "It's a sore throat. Kinda itchy." (*Yeah. That's right.)

-_____- Kita mo 'tong unggoy na 'to, ine-alien na naman ako?

Nilamon na naman ulit kami ng katahimikan nung wala na kaming mapag-usapan.

Habang nakatitig ako sa kanya ay bigla akong may naalala.

"Bakit, Julian?"

Natigilan ulit s'ya sa pagbabasa ng measures at napatingin sa'kin. Parang inaantay n'ya ang susunod kong sasabihin.

"Bakit pinatigil mo ang tungkol sa black card ko? I mean... ba't mo pina-deactivate?" I asked.

"Why? You want me to activate it again so that the whole campus will make fun of you again? Is that what you want?" He asked me with his devilish eyes. Yeah, he's so evil and sadistic

"That's not my point. I want you to answer my question." I answered.

He smirked. "You're just so pathetic when you get bullied. Ayoko nang dagdagan 'yun. Isipin pa nila, nakaka-child abuse na ako."

Aba talagang-

"Child abuse your face." I said coldly then he chuckled. Halata sa tawa n'ya na may sore throat s'ya. "Umalis ka na nga. Ako na ang gagamit dito."

"Inuutusan mo ba ako?" he asked boastfully.

"O, bakit? Sa'yo 'tong music room? May piano lessons ka?" haha~ basag.

Then he raised his hand and shook his head. Mwehehe, I win. >:P

I looked at him coldly. Balak ko s'yang sindakin eh.

He looked at me with a blank expression until he gave up. Iniwas n'ya ang tingin n'ya at nilagpasan ako.

Pero...

Ewan ko ba...

Parang may sariling utak ang kamay ko at bigla ko nalang s'yang hinawakan sa braso.

"Wait."

Kitang-kita ko sa peripheral vision ko ang nagtataka n'yang tingin. Agad kong kinapa sa bulsa ko ang bagay na 'yon. Buti nalang dala ko 'yun.

"Eto." 'yun ang nasabi ko nung nilagay ko sa palad n'ya ang...