Dzwonek echem rozniósł się po szkolnych korytarzach. Był jak wezwanie do boju o wiedzę, o forsę i te obiecane porszaki. U innych wzmógł poczucie obowiązku, u Julii wywołał paraliż. Ponury zwiastun nakazał jej stać w bezruchu i cierpliwie czekać aż to wszystko okaże się tylko złym snem.
O tym, że otoczenie miało inne plany, przekonała się lądując na czworaka. Z twarzą sprowadzoną niemal do parteru, Warszawska mogła już tylko patrzeć jak resztki jej godności umykają po kaflach w stronę podszeptującego tłumu.
— O mój Boże! – wrzasnęła sprawczyni całego zamieszania. Zaraz okrążyła Julię, pomogła jej wstać, a potem prześwidrowała swoim zielonym spojrzeniem. – Przepraszam. Strasznie cię przepraszam! Pierwsze dni nie są moją mocną stroną. Wszystko dobrze? – zapytała z troską, na co Warszawska kiwnęła tylko głową. – Czy wiesz, gdzie jest sala 204? Albo wiesz co? – Zmierzyła badawczo jej niemrawą i nieskłonną do współpracy sylwetkę. – Nieważne. Poradzę sobie. Przepraszam jeszcze raz! Mam nadzieję, że mi wybaczysz...
Lakierowane czółenka popędziły szybciej niż rozniósł się krzyk.
Rudowłosa wyróżniała się na tle innych. Nie tylko skandalicznie wysokimi i skandalicznie nieregulaminowymi obcasami. Miała posturę modelki, obycie i arystokratyczne ruchy jak z innego świata.
Każdemu z mijanych uczniów posyłała uśmiech tak olśniewający, jak z reklamy pasty do zębów. Toteż nie dziwił fakt, że przygarbiony tłum swoim zachwytem utorował jej szybkie przejście przez wąski szkolny korytarzyk.
— Jasne, że wybaczę – Julia odpowiedziała wystylizowanej rudej czuprynie, która znikała już za rogiem. – Tylko naruszyłaś moją nienaruszalną strefę komfortu. Ale przecież nic się nie stało... – dodała z lekkim, przygaszonym uśmiechem i spokojnym krokiem udała się do klasy 204.
— Warszawska! – krzyknął głos z grona kaszmirowych sweterków. – To ty żyjesz?
— Nie widzieliśmy cię całe lato! – dopowiedział kolejny, na co Julia zdziwiła się tylko, że po latach niewidzialności zaczepki nagle zaczęły dosięgać jej uszu.
— Zaszyłaś się na jachcie? – zagadnął następny, a Warszawska znów nie zająknęła się ani słowem.
— Dajcie spokój! Nic dziwnego, że była niewidoczna. Przecież przez ten szary zlewa się z tłem! – wrzasnął jeszcze inny, co Julia także próbowała naznaczyć obojętnością.
Usiadła w ławce i, zamiast zaspokajać głód ich wiedzy, wlepiła wzrok w smartfon, w nadziei, że huraganowy wiatr w prognozie pogody rozgoni złe myśli, a zapowiedź tygodniowego deszczu przykryje rzewne łzy, które czaiły się już w kącikach oczu.
— Cześć, Julia – przywitała się jedna z dziewcząt.
— To miejsce nie jest już twoje, Karo – odpowiedziała głośnym i stanowczym szeptem, jakby podręcznik z asertywności wykuła na blachę. – Możesz usiąść z tyłu. Ale na pewno nie tutaj.
— Dzień dobry. Drodzy państwo, proszę zająć miejsca – wygłosił mężczyzna w pobliżu pięćdziesiątki i, jeszcze zanim sam zdążył rozsiąść się na swoim nauczycielskim krześle, ponaglił klasę gestem. – Witam wszystkich w ostatnim roku tutaj.
— Julia, czemu taka jesteś? – zaczepiła jej plecy Karolina.
— Jaka? – odwróciła się z pytaniem na ustach i, na widok czarnookiego blondyna dwie ławki dalej, szybko tego pożałowała. – Ej, kto siedzi za tobą?
— Jakiś nowy. Nie kojarzę – szepnęła, wzruszając bezradnie ramionami. – Julia no, myślałam, że będziemy pomagały sobie jak kiedyś... Wiesz, jaka słaba jestem z matmy. A tu jest rozszerzona!
![](https://img.wattpad.com/cover/316563389-288-k258806.jpg)
CZYTASZ
Julianna
RomanceOna, nikt na 17 lewelu, nigdy nie miała życia. On, włoski snowboardzista, właśnie je stracił. Oboje niewidzialni dla świata, zauważyli się, kiedy najbardziej tego potrzebowali. Julianna Warszawska zrzuca piżamę, by stawić czoła wrogom w swoim modowy...