အခန်း - ၄၇
Lighthouse Of Love 💜 အချစ်မီးပြတိုက်လေး
"လောပန်းသိလား ညကအိမ်မက်မက်တယ် အဲ့တာအခုချဲထိုးမလို့"
"ဘာဂဏန်းလဲခလေး"
"မပြောပြပါဘူး ကြားဖူးတာ အိမ်မက်ဂဏန်းကိုပြောပြလိုက်ရင်မပေါက်တော့ဘူးတဲ့"
"ဟားဟား...ခလေးကွာ"
ဆိုဖာပေါ်ထိုင်ကာ စာရင်းတွေစစ်ရင်းပြောသည့်ခလေးစကားကြောင့် ဥဿာရယ်လိုက်ရသေးသည်။
"ညကျရင်အခန်းပြန်အိပ်မယ်နော်"
"ဘာဖြစ်လို့လဲခလေး"
"ဟွန်...မနေ့ကကျတော့အမှိုက်တွေမရှင်းရသေးလို့ ပေးမသိပ်တာပါဆို အခုရှင်းပြီးပြီလေ ပြန်အိပ်မှာပေါ့"
"အဲ့လိုတော့ အဲ့လိုပေါ့ ဒါပေမယ့်ကိုယ်ကခလေးမရှိရင်မအိပ်တတ်တော့ဘူး"
"တစ်ယောက်ယောက်ကိုယူပြီးခလေးမွေးလိုက်ပေါ့ အဲ့တာဆိုခလေးရှိပြီလေ အဲ့ကျအိပ်ပျော်မှာပါ နော်..."
"ဒီကောင်မလေး ပေါက်ကရအတော်ပြော"
ဥဿာနှင့်အဝေးတွင်ရှိနေသည့်ခလေးက ရှေ့သို့ကျနေသည့်ဆံနွယ်ရှည်လေးများကို အနောက်သို့လှလှလေးလှန်တင်ပို့ပြီးသည်နှင့် လျှာထုတ်ပြောင်လာလေသည်။ အူတွေယားလွန်း၍ထိုင်ရာမှ ထသွားလိုက်သည့်အခါ ရုပ်လေးတည်ကာ စာရွက်တွေကိုအတင်းငုံ့ကြည့်နေလေတော့သည်။
"ပြောပါအုံးဘယ်တစ်ယောက်ကိုယူရမှာလဲ ဒီတစ်ယောက်လား..."
လွန်းငယ်မေးလေးကို လက်သွယ်သွယ်တို့နှင့်ဆွဲယူမော့လိုက်သည့်အခါ အကြည့်ချင်းဆုံသွားရသည်။
"ဟုတ်ပါဘူး"
"ကိုယ့်မှာယူစရာဆိုလို့ဟော့ဒီ့က ခလေးပဲရှိတာ ပြီးတော့ဒီခလေးလေးနဲ့ပဲအိပ်ချင်တာ မဟုတ်ရင်အိပ်မပျော်ဘူးကွ"
"အပိုတွေပါနော် ညကဖြင့်လွန်းငယ်တောင်မအိပ်သေးဘူးအိပ်နေပြီးတော့များ"
"ဟုတ်လို့လား ခလေးအရင်အိပ်တာမဟုတ်ဘူးလား"
"ဟုတ်ပါဘူး လွန်းငယ်ကဗိုက်ဆာလို့ခေါက်ဆွဲပြုတ်စားရအောင်လို့ ပြောမလို့ကို အောက်ကိုကြည့်လိုက်တော့ အိပ်နေပြီများ ဟွန့် ..."
YOU ARE READING
Lighthouse Of Love (Completed)
Romanceအချစ်တွေကင်းမဲ့ပြီးမှောင်မိုက်နေတဲ့ကိုယ့်ဘဝလေးကို အလင်းရောင်ပေးခဲ့တဲ့ခလေးက ကိုယ့်ရဲ့မီးပြတိုက်လေးပါကွာခလေးရယ်။ ဥဿာခမ်းထည်🖤💜 နိုးနိုးလွန်းငယ်
