One Shot Stories

My Unexpected Man

Isa pang malamig at payapang gabi sa maliit na bayan ng San Lorenzo. Si Maya, isang dalagang may magandang ngiti at puting kutis, ay naglalakad sa kalsada na may bitbit na kahon ng mga libro. Ito ay isa sa kanyang mga gawain bilang boluntaryo sa lokal na aklatan ng bayan.

Habang naglalakad si Maya, napansin niya ang isang lalaki na naglalakad din sa kabilang kalsada. Nakasuot ito ng simpleng puting polo at maong na pantalon. Bagamat hindi gaanong kahanga-hanga ang kanyang anyo, ang nakabibighaning bagay sa kanya ay ang kanyang ngiti. Ito ay tila walang hanggan at nakapagbibigay-saya sa sinumang makakasalubong niya.

Napansin ni Maya na papunta rin sa aklatan ang lalaking iyon. Iniisip niya na marahil ay isa rin itong boluntaryo. Nang magkita sila sa pintuan ng aklatan, tuluyan ang pagngiti ng lalaki habang nagsalita sa kanya.

"Magandang gabi! Sa tingin ko, pareho tayong boluntaryo sa aklatan."

"Oo, tama ka! Ako si Maya. Ikaw?"

"Ako naman si Adrian. Maganda ang gabi ngayon, ano?"

"Oo nga, napakatahimik ng gabi. Nakakapawi ng pagod ang hangin dito."

Nang pumasok sila sa loob ng aklatan, nagpatuloy ang kanilang pag-uusap. Naengganyo si Maya sa positibong pananaw ni Adrian sa buhay at sa kanyang hilig sa pagbabasa.

"Adrian, bakit patuloy kang ngumingiti? Mayroon kang lihim na alam na nais mong ibahagi?"

"Totoo, Maya. Itinuro sa akin ng aking lolo na ang ngiti ay maaaring magdulot ng liwanag sa iba. Hanggang sa kanyang pagpanaw, lagi niyang sinasabi na ito ay isang espesyal na regalo na dapat ibahagi natin sa mundo."

Sa bawat pag-uusap nila, lumalalim ang kanilang samahan. Sinasamahan ni Adrian si Maya sa kanyang mga gawain sa aklatan at nagbabasa sila ng mga kuwento. Tuwing magkasama sila, mas nagiging malapit ang kanilang pagkakaibigan. Hanggang sa isang araw, ang kanilang mga mata na puno ng kaligayahan ay unti-unting naging saksi sa isang espesyal na kahulugan.

"Adrian, alam mo, nararamdaman ko na hindi lang pagkakaibigan ang nararamdaman ko sa iyo."

"Ako rin, Maya. Kapag kasama kita, ang aking puso ay napupuno ng ligaya."

Tuloy-tuloy ang kanilang pagtatakbo ng samahan. Sa bawat ngiti at bawat sandaling magkasama, lumalalim ang kanilang pagmamahalan. Ang kanilang pagsasama ay patunay na ang pagkakaroon ng isang kaibigan na magbibigay sa iyo ng pag-asa, kasiyahan, at pag-ibig ay isa sa mga pinakamagandang biyaya sa buhay.

Habang ang mga pahina ng mga libro ay unti-unting nagkukwento ng kanilang pag-iibigan, hindi inakala nina Maya at Adrian na ang kanilang pagkikita sa maliit na bayan ng San Lorenzo ay magdudulot ng isang buhay na puno ng kaligayahan at mga hindi inaasahang sandali.