Hindi pa man umabot sa sampung minuto ang pag-uusap namin ni Aldous. Biglang bumukas ang pinto ang iniluwa nito ang mga magulang nitong bitbit ang masayang ngiti. They looked very pleasant.
"You have visitor, Al?" His mother said. "Hi, ijah. Siguro kanina ka pa? You can go home now. Salamat sa pagbabantay ng anak ko."
Hindi ako naka-imik. "U–uhm..."
"Mom, she's my friend." Aldous said.
"I know? But anak, I have a good news to tell you!"
"Anak, you can medicate yourself sa bahay. You can go home!" His Dad informed.
But Aldous didn't even bother to smile. He just nod. "Okay."
Nalipat ang tingin niya sa akin. Nginitian ko siya. He smiled back.
"Uhm, ijah?" Tawag sa akin ng Mama niya.
"Ah! Opo! Aalis na po. Bye Aldous. Bye po Sir, Ma'am!"
...
INSTAGRAM
notes: @berrycianne
"yayyy?"
BINABASA MO ANG
Sino ba naman ako, 'di ba?
أدب المراهقينan epistolary: gunitang nilimot series #6 ★berenice & aldous | completed
