KOMİSER BEY | Texting

2.5

Keyifli okumalarrr ballarım 💛

***
"Karşısına mı çıkayım yani?" Rujumu sürüp dudaklarımı birbirine bastırdım. Bir yandan ruj sürüyor, bir yandan da kulağımla omzum arasına sıkıştırdığım telefonda Gamze'yle konuşuyordum.

Konumuz canım abim Serhat'tı. Kendisinde yoğun bir utangaçlık mevcuttu.

Aynadan yüzüme bakarken, "Mesaj at. Konuşalım de işte Gamze," dedim rujun taşan kısımlarını dikkatle temizlerken.

"Of Liya. Neyse kapatayım ben. Sende rahat hazırlan."

"Akşam gel bize. Görüşürüz aşkım."

Telefonumu küçük lila rengi çantamın içine koyup memnuniyetle süzdüm kendimi. Son olarak parfümümü sıkıp çekildim aynanın önünden. Bugün hava serindi. Artık açık giyinmiyordum çünkü bağışıklığım düşüktü. Küçük bir soğuk algınlığında günlerce hasta yatıyordum.

Dizlerime dek gelen açık yeşil elbise ve ince siyah ceket giymiştim üzerine. Açık bıraktığım kumral saçlarımın iki yanından beyaz tokalarımı takmış, ela gözlerimi ortaya çıkaracak bir makyaj yapmıştım. Küpelerim, kolyem ve taktığım yüzüklerle tamamen hazırdım. Ayaklarıma siyah topuklu ayakkabılarımı geçirip odamdan çıktım.

Annemin mutfaktan gelen sesiyle o yöne ilerledim. Beni ilk fark eden canım yengem Aydan oldu. Tek gözünü kırpıp, "Nereye kız?" diye sordu.

"Gamze'yle dışarı çıkacağız yengoş." Uzanıp bir bardak aldım. Annem bugün akşam gelecek misafirler için yemek yapıyordu. Üzerime bir bakış atıp tekrar patlıcan soyma işine devam etti.

Kalçamı tezgaha yaslayıp suyumu içerken yengem kaş göz yapıyordu. Dudaklarımı oynatarak 'sonra' dedim ona. Şimdi işim vardı. Canım sevgilimle ilk kez baş başa dışarı çıkacaktık. Sevgili olmadan önce bazen denk düşerdik ve beraber vakit geçirirdik. O zamanlar abi abi deyip dururdum.

Şimdi de aşkım aşkım deyip onun başını şişirecektim.

"Kızım dikkatli ol annem olur mu? Gamze'ye de selam söyle." Başımı salladım yalanımın gerçekçi olması için, "Tamam anneciğim zaten evden çıkınca benim ikinci annem oluyor Gamze," deyip anneme öpücük attım.

Normal zamanda terlik atar, kovardı ama artık yapmıyordu. Ölür giderim sonra ne yapardı bensiz? Bu ailenin bel kemiği bendim ama işte kimse kıymetimi bilmiyordu.

Mutfağa Levent abimde girip bana baktı önce. İyice süzüp, "Nereye güzel kardeşim?" diye sordu sahte bir gülümsemeyle.

Sesinin altında yatan o ima neydi tam olarak anlayamadım da ben?

Bardağı elimde sıkıca tutarken, "Dışarı abiciğim," dedim. Tatlı tatlı sırıtıp yengeme gözlerimi büyüterek baktım. Kocasını alabilir miydi başımdan hemen?

Yengem başını sallayıp, "Levent odamızdan kirlileri getirir misin hayatım?" dedi abime anlamadığım şekilde gülerken.

Abimin dudağının kenarı kıvrıldı. Annem önünde ki patlıcanla ilgileniyordu pür dikkat. Görmüyordu ama ben görmüştüm. Abim, "Getireyim karıcığım," diyip yengeme çapkın bir bakış attı ve mutfaktan çıktı.

Yengeme bakıp işaret parmağımı salladım. Karşılık olarak göz kırptı. Abimi baştan çıkarmayı beceren bir kadın varmış demek ki dünya üzerinde. Gözyaşlarım sel.

"Anne hadi gittim ben."

Evden hızlıca çıkıp kimseyle karşılaşmamaya özen göstererek apartmandan çıktım sonunda. Bugün hava güneşli değildi o kadar. Esiyordu da. Bir an geri dönüp ceket almayı düşündüm ama Barlas'ı bekletmemek adına beni beklediği yere yürüdüm koşar adımlarla.