SAYIN SAVCIM

24.BÖLÜM

Erva'dan devam

   Üstümü giyip yukarı çıktım kapıyı çaldım 4 5 saniye sonra Berk açtı kapıyı

Berk: Hoş geldin gülüm

Ben: Hoş buldum abiş

  Deyip ayakkabılarımı çıkartıp içeriye girdim mutfağa girdim Gülbahar arkası dönük çorba karıştırıyordu arkasından sarılıp yanağını öptüm beni görünce gülümseyerek boynuma sarıldı

Gülbahar: Hoş geldin görümcem

Ben: Hoş buldum gelinimmm

Gülbahar: Hadi siz geçin sofraya bende çorbayı alıp geleyim

Ben ve Berk: Güzellik yardım edilcek bir şey var mı?

  

  Ben ve Berk aynı şeyi söyleyince üçümüz de güldük sonra biz salona kurdukları masaya oturduk ardından Gülbahar'da geldi o da oturdu ve yemeğimizi yemeye başladık yarım saat sonra masayı toplayıp çay demledik ve sohbet eşliğin de çayımızı içtik

Berk: Affedicek misin enişteyi?

Gülbahar: Öyle çabuk affetme bence

Ben: Valla yengoş ben de öyle düşünüyorum biraz süründürcem

Berk: Yarın götürürüm seni havaalanına

Ben: Gerek yok canım arabamla gidicem ben

Berk: Uçakla gidicem dedin

Ben: Ufak bir yalan Berko

Gülbahar: Aman Efnanım ne anlar bu ya Allah aşkına?

  Bi yarım saat sonra saatin 21:00 olduğunu görünce Berk ve Gülbahar'la vedalaşıp kalktım evime indim kendime küçük bir valiz hazırlayıp çıktım evde valizi arabanın bagajına koydum sürücü koltuğuna binip kol çantamı da yanım da ki koltuğa bıraktım arabayı çalıştırıp yola çıktım sonra Firuze Teyze geldi aklıma hemen aradım ama açmadı tam bir kez daha ariycaktım ki o aradı bekletmeden açtım

(Telefon konuşması)

Ben: Alo Firuze teyze

Firuze Teyze: Kızım bulaşıkları hallediyordum tam açıcaktım kapandı

Ben: Önemli değil teyze ben yola çıkıyorum diye haber vermek istedim

Firuze Teyze: Tamam kızım dikkatli kullan arbayı Allah'a emanet ol dikkat et kendine

Ben: Siz de Allah'a emanet olun teyze sonra görüşürüz

Firuze Teyze: Vardığın da bana haber et kızım tamam mı?

Ben: Tamam Firuze teyzem iyi geceler

Firuze Teyze: İyi geceler kızım

(Telefon konuşması bitti)

Deyip kapattık gözlerim doldu sanki gerçekten annemdi ve benim için endişeleniyor gibi çok güzel bir duyguymuş bu keşke annem hayatta olsaydı

   Acaba Atakan napıyor o da beni düşünüyor mu acaba yemek yedi mi yarası acıyor mudur bi de ayağa kalkmıştı manyak adam of Atakan off off senin yüzünden düştüğümüz şu duruma bak

20 saat sonra İstanbul'da

______________________

Arabamı evimin olduğu apartmanın önüne park edip indim bagajdan valizimi de alıp arabayı kilitleyip binaya doğru gidip evimin olduğu kata çıktım çantadan anahtarımı alıp kapıyı açtım ve içeriye girdim arkamdan kapatım ışıkları yaktım her şey bıraktığım gibiydi hiç değişmemiş ne kadar da özlemişim evimi odama gidip güzel bir duş aldım

   Valize koyduğum pijamalarımdan alıp giydim çok yorgundum yatağıma uzanıp pikeyi üstüme çekip uykuya daldım

Babam: Ervam ismi gibi cesur kızım benim

Ben: Baba çok özledim sizi neden hiç gelmiyorsunuz yanıma?

Babam: Biz gelemiyoruz kızım vakti geldiğinde sen geliceksin

Ben: Ne zaman baba ben artık dayanamıyorum

Babam: Vakti geldiğin de kızım şimdi değil seni çok seviyoruz kızım

Ben: Baba gitme baba nolur gitme lütfen baba beni de götür

  Ne kadar koşsam da yetişemiyordum ben koştukca babam daha çok uzaklaşıyordu benden sonra ayağım taşa takılıyo yere düşüyorum babama bakıyorum ama yoktu yok olmuştu omzuma bir el konmasıyla kafamı çevirip oraya baktım Atakan'dı bu kollarımdan tutup beni ayağa kaldırdı hiç vakit kaybetmeden sarıldı bana

Atakan: Ben yanındayım güzelim ben seni hiç bırakmiycam

Ağlamaya devam ederken göğsüne vurarak konuştum bende

Ben: Sen bana inanmadın banq inanmadın lanet olasıca inanmadın

Atakan: Özür dilerim Ervam çok özür dilerim sol yanım

  Bende pes edip sarıldım çok özlemiştim onu

Ben: Çok özledim Atakan çok özledim onları

Atakan: kaderde bu varmış be güzelim elimizden bişey gelmez ki

Ben: Neden ya neden ben

Diye ağlamaya devam ederken Atakan benden ayrıldı ve yolun karşısına geçmek için anayola çıktı o sırada sağ taraftan hızla tır gelip ona çarptı

Ben: ATAKAN

_________________

BÖLÜM SONUU

KEYİFLİ OKUMALAR