SAYIN SAVCIM

37.Bölüm

Hakan Karahan

Kalbimin aşırı artan ağrısı ile çıktım karargah'tan arabama bindim ve evime doğru sürmeye başladım ara sıra durduruyordum ben 7 yaşıma girdiğim ilk günden itibaren asker olma hayali ile büyüdüm istediğim gibi de oldu abim ile baba mesleği olan askerliğe atıldık ve çokta başarılı olduk abim 2 yıl önce

Çıktığı görevde çok ağır yara aldığı için emekliliğe ayrıldı abim masa başı işleri hiç sevmezdi oğulları gibiydi Atakan ve Alp tıpkı babaları çok cesurdu benim eşimden dolayı çocuğumuz olmuyordu ilk başlarda tüp bebek yardımı ile bir kızımız oldu Hande o kadar çok sevinmiştik ki sevinçten havalara uçmuştum keşke olmasaydı dedim

Gerçi nereden bilebilirdim ki kızımın büyüyüp hem vatanına hem de ailesine düşman olacağını ne hayaller ile büyütmüştük Savcı olması için elimizden geleni yapmıştık nasıl yapmıştı bunu nasıl kendini böyle iğrenç bir duruma düşürmüştü sadece kendini de değil bizi de beraberinde sürüklemişti eve gelip arabayı bahçeye park ettim indim kapıyı çaldım

Sevim her zaman ki gibi güler yüzü ile açtı bana kapıyı beni böyle görünce gülüşü soldu paniklemişti onun yardımı ile içeriye girip koltuğa uzandım su getirdi ve yavaşça içtim yanıma diz çöküp ellerimi tuttu dolu dolu bakan gözleri ile masumca bakıyordu bana şimdi nasıl derim ona kızının kaçtığını tekrar yakalandığını

Sevim: Hakan hakanım noldu sana neyin var?

Titreyen ellerimi gözünden akan yaşlara uzanıp sildim sevdiğim kadının göz yaşlarına sebep olduğum için bir kez daha lanet ettim kendime oysa ne zorluklarla almıştım ben onu babasın dan

Ben: Hande hapisten kaçıp savcıyı öldürmeye kalkışmış

Elimi tutan elleri buz kesti bir anda dondu kaldı kızımızın bu kadar ileri gidebileceğini o da beklemiyordu böyle bir şey yapacağını ya da konduramıyordu parmuklara sardığı yavrusunun böyle bir şey yapacağına ihtimal vermiyor du

Sevim: Ne diyorsun sen Hakan bizim yavrumuz yapmaz böyle bir şey biz onu böyle yetiştirmedik Hakan

Ben: Biz nerede yanlış yaptık biliyor musun Sevim?

Sevim: Ne- Nerede?

Ben: Biz kızımıza hiç hayır demedik bir kez olsun ona hayır diyebilseydik o bu durum da olmazdı

Kafasını salladı o da biliyordu Hande çok şımarıktı biz onun her istediğini aldık her istediğini yaptık bir kez olsun ona her istediğini alamayacağını öğretseydik o şimdi bu durum da olmayacaktı

Hepsi bizim suçumuzdu kızımızın bu halde olasında bizim de büyüp bir payımız vardı hem de çok büyük bir paydı bu

Sevim: Nerede şimdi Hande?

Ben: Karargah ta nezarette Savcı yarına kadar orada kalacak dedi

Sevim: Görebilir miyiz onu?

Ben: Bilmiyorum Savcıya sormak lazım

Sevim: Ne olur Hakan izin al görelim onu lütfen

Kafamı salladım cebimden telefonu çıkartıp Savcıyı aradım ikinci çalışta açmıştı

(Telefon konuşması)

Savcı Efnan: Buyrun Albay'ım

Ben: Savcım eşim Hande'yi görmek istiyor