SAYIN SAVCIM

26. BÖLÜM

YAZAR'DAN

   Genç adam yatağa oturdu başını elleri arasına aldı düşünmeye başladı İstanbul da olduğunu söylemişti dayısına kendisi bizzat araştırmıştı ama bulamamıştı sanki yer yarıldı da içine girdi ofladı genç adam çok büyük hata yapmıştı onu dinlemeyerek çok şimdi nasıl toparlayacağını bilmiyordu 2 haftadır ne uyuyabiliyor ne doğru düzgün yemek yiyordu en önemlisi de işine odaklanamıyordu ne yapacağını bilmiyordu genç adam

     Sabahta görev emri gelmişti onu görmeden sesini duymadan gitmek istemiyordu ama kadını da bulamıyordu hayatında hiç bu kadar pişman olmamıştı genç adam şimdi burada olsa nazlı nazlı Atakan deyip kollarını boynuna dolar iyi dileklerini ve onu bekleyeceğini söylerdi her şeyi berbat etmişti burada olması için her şeyini verebilirdi ama yoktu hiç bir yerde bulamıyordu telefonundan konumuda bulunmuyordu kafayı yemişti resmen

   Sanki Erva gittiğinden beridir nefes alamıyordu biri boğazına yapışmış sıkıyordu göğsü sıkışıp duruyordu bugün orgeneralle konuşurken sesini duymuştu rahatlamıştı iyi olduğunu duyunca ama sesi yorgun ve kırgın çıkıyordu genç kadının da ne kadar çok ağlamıştır diye düşündü adam omzuna konulan elle kendine geldi elin sahibine baktı hem kardeşi hem silah arkadaşı hem de sırdaşıyıdı Alp abisinin yanına oturdu ve konuştu

Alp: Ona söz hakkı vermeyerek çok büyük yanlış yaptın abi

Atakan: Biliyorum Allah belamı versin kı biliyorum

Alp: Şunu da biliyorsun ki savcı hanım yengem seni çok seviyor

  

   Kafasını sallamakla yetindi Atakan evet biliyordu seviyordu ve her şekilde belli ediyordu hayatında hissettiği en güzel duyguydu ve bu Alp tekrar konuştu

Alp: Bende bir şey biliyorum abi

Atakan: Ne biliyorsun kardeşim?

Alp: Savcı Hanım yengem seni çok süründürcek ama affedicek

Atakan: Razıyım Alp affetsin isterse meydan da sallandırsın beni yeter ki affetsin

Alp: Neyse yeter bu kadar duygusallık biliyorsun artık senin Tim deyim benim de ağzıma sıçmazsın inşAllah kardeşinim sonuçta

Atakan: Orada kardeşe bakılmıyor işte

Deyip sırıtan kardeşinin kafasına vurdu birtane sonra kendine çekip sarıldı kapının açılmasıyla ikisi de oraya döndü anneleri gelmişti ikisinin ortasına oturdu ve oğullarına sarıldı Firuze Hanım

Firuze Hanım: Görev varmış yavrularım

Alp: Evet anne piçler bizi çok özlemiş gidip hasret gidericez

Firuz Hanım: Allah yardımcınız olsun yavrularım sağ salim gidip dönün inşAllah

Alp ve Atakan: Amin anne amin

YAZAR'DAN DEVAM -ERVA

    Genç kadın kahvesini almış balkonda ki koltukların birine oturmuş ve manzarayı seyrediyordu deniz çok güzel görünüyordu ara da bir dalgalanıyordu ama çoğunlukla dingindi bir damla yaş daha düştü genç kadının gözlerinden geldiğinden beridir her gece ağlıyordu sevdiği adamdan uzakta nasıl olduğunu bilmeden yapamıyordu ama adamın onu dinlemeden hain demesini de hazmedemiyordu Firuze Hanım'dan göreve gideceklerini öğrendi sabahtan beri sağsalim gidip dönsünler diye dua ediyordu