• POSSESSIVE • [ COMPLETE ]

71

"ඔයා කෝල් කරාද මල්ලි..අනේ පොඩ්ඩක් බලන්නකෝ.."

"ආන්සර් කරන්නෑ අයියේ..තමුසේ අඩන්නැතුව ඉන්නවකෝ.."

"අනේ එයා කොහෙ ඉන්නවද දන්නෑ මල්ලි..දැං එකොලහටත් ලගයිනේ.."

එදා ඉදන් දවස් දෙකක් ගෙවිලා තියෙද්දි අවීන් හිටියේ මම කියලා කෙනෙක් අදුරන්නැති ගානට වෙද්දි මම හිටියේ පිච්චි පිච්චි..අපි කලිං එකට හිටියා කියලා අම්මට ගානක් නොවුනත් දැං එහෙම නැති හින්දා අවීන් වෙනම රූම් එකකට ගියේ මම අඩද්දිම..උදේ පාන්දරම ඔෆිස් ගිහාම එයා එන්නේ දහයත් පහු වෙලා..ඒ හින්දම අපි දෙන්නට කතා කරන්නවත් හම්බෙන්නෑ..අදත් මම නැගිටින්නත් කලිං එයා ගිහින් තියෙද්දි රෑ එකොලහ වෙලත් තාම ගෙදර ඇවිත් නෑ..මමයි මල්ලියි සාලෙට වෙලා කෝල් ගන්න ට්‍රයි කරත් එයා ආන්සර් නොකරද්දි මට දැණුනේ බයක්...

"මොකද ලමයි මේ ඇහැරන් ඉන්නේ ??"

රූම් එකේ ඉදන් ආව අම්මා එහෙම අහද්දි මම බයවුනා..මම හිතුවේ එයා නිදි කියලා..

"අහ්..මම ඉන්නේ අවීන් අයියා එනකං..මේ මනුස්සයා තාම නෑනේ..මට තනි හින්දා අයියටත් ටිකක් ඉන්න කීවා.."

මාව බේරගන්න මල්ලි කියද්දී අම්මා බැලුවේ විශ්වාස නැති බැල්මකින්..

"ඇයි මෙච්චර පරක්කු ??"

ඩින්හ් ඩොන්ග්**

ඒත් එක්කම ගෙදර බෙල් එක රින්ග් වෙද්දි මම කල්පනා කරේ මෙච්චර රෑ වෙලා ආවේ කවුද කියලා..අවීන් ආවා නං බෙල් කර කර ඉන්නෑනේ..

"මැනික..සුදූ..මම ආවා..ඔයාගේ සුදු මහත්තයා..මේ ලබ්බ ඇරපංකෝ බං.."

එලියෙන් ඇහුණ සද්දේ එක්ක මගෙ ඇස් ලොකු වෙද්දි මල්ලි ඔලුව කහන්න ගත්තේ අම්මා ඇස් දෙකත් හීනි කරගෙන දොර අරින්න යද්දි..අවීන් බීලද..

"ඔහ්..මගෙ නැන්දම්මේ.."

"ඉවරයි !!"

අවීන්ගේ හඩ එලියෙන් ඇහෙනවත් එක්කම මල්ලි ඔලුවේ අත ගහගත්තේ මම නැගිටිද්දි

"අනෙ මල්ලි..එයාව එක්කන් එන්නකෝ.."

මම බයෙන් මල්ලිට කිවුවේ අවීන් අම්මගෙන් බැනුම් අහන්න කලිං..