Blue Diary ( Echo of My Blue )

12. Way Home

၂၀၂၃ ခုနှစ်။

ငါ .. ငါ ပြန်ရောက်လာတာပဲ။

ဂယူဘင်းဆီကို ရောက်မလာတာ အတော်လေးကြာပြီ။ ဒါက ဒီနှစ်အတွက် ပထမဆုံးတစ်ခေါက်လို့ ဆိုရမယ်။ မနှစ်က ( ၂၀၂၂ ) မှာလည်း ငါ တစ်ခါပေါ်လာဖို့ဆိုတာ သုံးလေးလ ကြာတယ်။

နောက်ပိုင်းမှာ ဂယူဘင်း သူ့စိတ်သူ တအားထိန်းနိုင်လာတယ်သိလား။ ငါ့ထက် ပိုပြီး အေးစက်တဲ့ ဂယူဘင်းဖြစ်သွားတာမလို့ ငါဆိုတာ အရှိန်အဝါပျောက်ထွက်သွားတယ်။ အရောင်မှိန်ပြီး ပန်းတိုင် ရေရေရာရာ မရှိတော့တဲ့ ငါက ဂယူဘင်းရဲ့ဘဝမှာ နောက်ထပ် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆက်ရှိနေပါ့အုံးမလဲဆိုတာ မသေချာတော့ဘူး။

ဒါကြောင့် ငါလည်း ပုံမှန် ရည်ရွယ်ချက်လေးအတိုင်း မပြောင်းလဲဘဲနေဖြစ်ပါတယ်။ ငါ ရှိနေတဲ့ အတောအတွင်းမှာ ဟန်ယူဂျင်းနဲ့လည်း တတ်နိုင်သမျှ မတွေ့အောင် ရှောင်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေတော့ ငါ့စိတ်က မပြတ်မသားနဲ့ မွန်းကျပ်ရတယ်။ လူမှန်းမသိအောင် မူးနေတဲ့အချိန်မှာ သူ့ဆီ ဖုန်းဆက်ခေါ်ဖြစ်တုန်းပဲ။ စိတ်ညစ်တဲ့အခါ သူနဲ့ ထမင်းစားဖို့ ချိန်းဖြစ်တုန်းပဲ။ ဘာလို့ ဒီလိုတွေ လုပ်နေမိလဲ ငါ့ကိုယ်ငါလည်း နားမလည်ဘူး။ ဟန်ယူဂျင်းကို ဒီကမ္ဘာမှာ ငါသိတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်းလို့ သတ်မှတ်ထားမိလို့နဲ့တူပါတယ်။

ငါ့ကိုယ်ငါထက် ပိုနားမလည်နိုင်တာက ဂယူဘင်းကိုပဲ။ မဟုတ်ဘူး။ ငါက ငါ့ကိုယ်ငါ နားမလည်ချင်လို့ ဂယူဘင်းကို ရှုပ်ထွေးတယ်လို့ ယူဆနေမိတာဆို ပိုမှန်ပါလိမ့်မယ်။ သူ့မှာ ဟန်ယူဂျင်းအပေါ် ချစ်စိတ်တော့ ရှိသေးပေမဲ့ ငါ သိနေတယ်။ သူ ငါ့ကို မလိုတော့ဘူး။ သူ့ စိတ်ထဲမှာ နေသာသလို နေတတ်နေပြီသိလား။ ဉာဏ်ကောင်းပြီး သည်းခံနိုင်စွမ်းမြင့်မားတဲ့ ဂယူဘင်းက ငါ့ မျက်လုံးထဲမှာ တော်တော်လေး မုန်းစရာကောင်းနေပြီ။

အံ့ဩစရာကောင်းတာတစ်ခုက သူက ငါ့လိုတောင် လိုက်နေနေသေးတာပဲ။ ရယ်ရမလို ငိုရမလိုပဲကွာ။ သူ့စိတ်နဲ့သူ ဘားတွေလည်း လျှောက်သွားနေပြီး ကောင်မလေးတွေနဲ့လည်း ပတ်သက်ဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။ သူ့ဘေးမှာ ကောင်မလေးတစ်ယောက်မဟုတ် တစ်ယောက်တော့ တဝဲလည်လည်ရှိအောင် စီမံထားတတ်တယ်။ ဒါ သူ တကယ်ပဲ စိတ်ပြောင်းလဲသွားတာလား။ ဟန်ဆောင်နေတာလားဆိုတာ သူ ကိုယ်တိုင်ပဲ သိနိုင်မယ့် ကိစ္စပဲ။