Friendzone

04| Lucas

Ik stond opnieuw voor Raoul zijn deur, waar ik aanklopte en vervolgens naar binnen stapte. "Wat is er, Rob?" Ik ging naast hem zitten en zuchtte gespannen uit.
"Ik ga vanavond je advies opvolgen." Begon ik, terwijl ik hem aankeek. Roel keek mij niet begrijpend aan. "Ik ga naar een uhm, gaybar in Eindhoven." Vertelde ik hem, na het uitgaan zou ik of de eerste trein terug naar Rotterdam pakken, daarna de metro en als laatst de bus. Met de auto gaan leek mij niet verstandig, daarom ging ik met het openbaar vervoer. "Ik vind het best wel een beetje eng, daarom wil ik graag dat in ieder geval een iemand weet waar ik ben. Vind je het oké als ik je mijn locatie stuur?" 
"Natuurlijk vind ik dat oké, Robje. Ik ben trots op je." 

Dit was het gesprek wat ik daarstraks met Raoul had, vlak voor het avondeten en vlak voordat ik wegging. En nu sta ik in mijn eentje voor de bar, maar naar binnen gaan durf ik niet. Ik ben bang dat een fan het ziet en online zet, dat ik een bekende van mij tegenkom, dat ik een fout heb gemaakt en me heel erg ongemakkelijk ga voelen. Maar ik ben ook bang dat ik me wel op m'n gemak ga voelen, dat ik het leuk vind, dat ik iemand ontmoet en dat het klikt. Wat dan? Ben ik dan homo, biseksueel of een van al die andere termen? Moet ik er een label aan plakken? Ben ik dan anders? Wat dan? Stel de jongens accepteren het niet. Stel de media accepteert het niet. Wat dan? Zoveel vragen spoken door mijn hoofd en ik heb geen idee wat ik ervan moet vinden. Het voelt alsof links niet meer links is en rechts niet meer rechts, alsof ik het verschil niet meer weet er tussen.

Ik zucht uit en loop dan toch naar de ingang, waar ik mijn id laat checken, waarna ik naar binnenloop. Het is meer een club dan echt een bar. Mijn jas hang ik op in de garderobe, voordat ik mijn weg naar de bar vervolg. Ik ben niet van plan veel te drinken, ik wil een beetje nuchter blijven zodat ik wel meekrijg wat ik overal van vind.

Tot mijn verbazing zijn er niet alleen mannen hier, maar ook dames. Die zullen wel opzoek zijn naar een andere vrouw. Toch had ik verwacht dat er alleen mannen zouden zijn.

Eenmaal aan de bar, bestel ik een biertje bij de barman. Het is echt een beer van een vent. Hij is lang, heeft een dikke baard, lang haar, tatoeages over zijn armen en op zijn neus ligt een bril. "Alsjeblieft." Hij overhandigt mij het biertje. Ik glimlach en bedank hem. "Nieuw hier?" Vraagt hij dan. Lichtelijk beschaamd en betrapt kijk ik hem aan.
"Ja, ik eh, ik weet het allemaal nog niet zo goed, zeg maar... Een vriend van me zei toen dat ik hier heen kon gaan, kijken wat ik van alles vond, snap je?" Ik probeer het uit te leggen zonder dat ik het echt uit moet leggen, want ik zou niet weten wat ik zou moeten zeggen.
"Ah, zoiets dacht ik inderdaad al. Je komt me niet bekend voor namelijk en je bent zeker niet een van onze vaste gasten." Hij grinnikt zacht, terwijl hij met een theedoek wat gevallen drank wegveegt van de bar.
"Klopt. Ik kom hier wel uit de buurt, maar ben hier nog nooit naar binnen geweest."

Het gesprek duurt niet lang, want de barman kreeg andere gasten die hij moest helpen. Lichtelijk verdwaald kijk ik rond, waar moet ik beginnen? Moet ik op iemand af stappen? Stapt er iemand op mij af? Hoe werkt dit? In 'normale' clubs weet ik wel hoe of wat, maar hier lijkt het wel alsof ik niet meer weet wat ik moet doen.

Zuchtend sta ik op, besloten dat ik de menigte maar in ga en alles maar over me heen laat komen. Dus zo gezegd, zo gedaan. Met een drankje in de hand sta ik in de groep mensen, waarvan ik niet weet of ik dit nou nice vind of niet.

Schrikkerig kijk ik op wanneer ik iemand tegen mij aan voel bewegen. De bruinharige jongen pakt mijn hand en draait mij rond, voordat hij mij dicht naar zich toe trekt. "Sebastiaan." Zegt hij dicht bij mijn oor. Grappig, dat is de tweede naam van Koen.
"Robbie." Roep ik terug. De jongen is niet mijn type, verre van. Bruin haar, groene ogen, iets kleiner dan ik (en dat is knap), vrij dun, make-upje op. Niet echt mijn type, maar voor nu laat ik hem zijn gang gaan, puur omdat ik het zelf ook allemaal niet weet.

Hij komt steeds dichter op mij staan, alsof dat nog mogelijk is in deze ruimte. Hij ruikt naar alcohol en is overduidelijk al dronken, terwijl ik helemaal nuchter ben. Ik heb misschien twee slokken bier op. Het alcohol maakt hem erg... zelfverzekerd, laten we het daarop houden. Normaalgesproken kan ik dat wel hebben, maar aangezien ik nog nooit zoiets heb gedaan, weet ik niet precies hoe of wat. "Zo'n knappe jongen en toch helemaal alleen hier, hoe dat?" Vraagt hij mij. Zelfs van deze random gast begin ik te blozen.
"Ik eh, ik weet niet zo goed wat ik wil, dus ik ben hier om dat uit te vinden." De bewegingen van Sebastiaan stoppen en hij laat me los.
"Geen kans om je mee naar huis te nemen dus." Concludeert hij, waarna hij zonder nog een woord met mij te wisselen wegloopt. Wat de fuck is dit? Waar ben ik beland? Jurrasic Park ofzo?

Nog altijd verward, gooi ik mijn biertje naar achter. Laat wat ik eerder zei maar zitten, ik moet meer alcohol. Ik moet iets sterkers. Mijn voeten verplaatsen zich terug naar de bar, waar ik een wodka Redbull bestel. Maar nog voordat ik het drankje heb, vallen mijn ogen op iemand. Een lange jongen van mijn leeftijd, blond haar, ziet er gespierd uit. Tering, met hem wil ik praten. "En voilà, een wodka Redbull." De barman, die blijkbaar Alex heet, een naam die ik niet helemaal bij zijn uiterlijk vind passen, zet het glas voor mijn neus neer.
"Dankuwel." Ik glimlach, pak de beker op en loop op automatische piloot op de blonde jongen af.

Pas wanneer ik voor hem sta realiseer ik me dat ik geen idee heb wat ik moet zeggen. Ik voel me net een soort Matthy die helemaal kortsluiting krijgt wanneer er een wijf voor zijn neus staat. "Eh, h-hallo." Nee, goed zo, Rob. Stotter er lekker op los ofzo?
"Hey." De blonde jongen glimlacht en zet zijn beker op de bar neer.
"Ik uhm, ik dacht ik kom even hoi zeggen." Jezus, Rob.
"Je zei toch echt 'hallo,' slimpie." Hij grinnikt en laat zijn ogen over mijn gezicht glijden. Mijn hart slaat een maat over.
"Ik ben een beetje nerveus." Geef ik lachend toe. De jongen kijkt me weer aan, hij heeft bruine ogen. Zijn ogen glimmen mooi goud door alle lichten die hier zijn.
"Dat heb ik door. Cute." Zijn rug leunt hij tegen de bar aan, terwijl hij ook zacht lacht. "Lucas." Hij steekt zijn hand uit, die ik aanpak en schud.
"Robbie." Dit gaat makkelijker dan verwacht, ergens wel ongemakkelijk, maar wel oké.

"Dus, echte Eindhovenaar, hm?" Vraagt hij, waarna hij een slok van zijn drankje neemt.
"In hart en nieren." Antwoord ik. "En jij? Tilburg?" Gok ik, het is of Tilburg of Den Bosch of Breda. Vroeger toen ik nog Eindhoven woonde, kon ik die accenten altijd uit elkaar houden, maar wanneer je bijna twee jaar binnen zit in een dood dorpje bij Rotterdam, vervaagt die vaardigheid wel.
"Mhm." Opnieuw laat hij zij ogen over mijn lijf glijden. Mijn huid begint te tintelen. Aan deze aandacht kan ik zeer zeker wel wennen. "Tilburg inderdaad. Ooit geweest?"
"Vaak genoeg, maar je mag me best een rondleiding geven, zolang die maar eindigt bij jou thuis." Waar deze zelfverzekerdheid ineens vandaan komt weet ik niet, maar zo te zien vind hij het niet erg.
"Ik woon momenteel helaas niet daar. Ik ben hierheen verhuisd voor mijn ex, maar hij heeft het een aantal maanden geleden uitgemaakt." Bekent hij. Ergens voel ik wel medelijden, maar ergens ook totaal niet. Had zijn ex het niet uitgemaakt, dan kon ik nu niet met hem praten en hopelijk straks meer dan praten. "Maar jij mag mij Eindhoven wel laten zien, waarbij we eindigen bij jou thuis."
"Dan eindigen we alsnog bij jou thuis, want ik woon momenteel vlakbij Rotterdam." Lach ik lichtelijk ongemakkelijk.
"Ah, voor je studie?" Het is te merken dat wij allebei een van de meest nuchtere hier zijn.
"Eh soort van. Laten we het daar maar op houden." Hoe moet ik in vredesnaam uit gaan leggen dat ik samen met mijn vrienden woon en YouTube video's maak?

De gesprekken zetten door en naarmate het later wordt, gaan er meer drankjes in. "Kom," zijn hand vouwt hij in de mijne, waarna hij mij richting de menigte trekt. We hebben eigenlijk bijna de hele tijd bij de bar gezeten, meer en meer drankjes besteld. Ondertussen is het nummer Starships van Nicki Minaj gaan spelen, "I'm on the floor, floor. I love to dance, now give me more, more, 'til I can't stand." Lucas zingt vrolijk mee en trekt mij mee in elke beweging die hij maakt, omdat mijn hand nog altijd in de zijne is verweven. Eerlijk, Lucas is cute. Heel cute. Ik betrap mezelf erop dat ik keer op keer naar zijn lippen zit te staren en dat ik zijn lippen op de mijne wil voelen.

Starships vaagt over in Danza Kuduro en ook hier kan Lucas niet stil blijven staan. Met losse heupen draait hij half tegen mij aan, steeds dichterbij, steeds intiemer. Zijn heupen bewegen tegen de mijne, terwijl hij zijn handen op mijn taille heeft gelegd. De mijne liggen op zijn borst, waar ik kan voelen dat hij vrij gespierd is. Mijn hart slaat zo snel, terwijl ik probeer mee te bewegen, maar erg goed is het niet. Toch boeit dat mij vrij weinig, het enige wat ik momenteel interessant vind is Lucas. Lucas' lichaam, zijn handen op mijn taille, zijn bewegingen en zijn gezicht, die steeds dichterbij lijkt te komen.

Zodra er bijna geen ruimte meer tussen ons is, druk ik mijn lippen op doe van hem. Mijn ogen sluit ik, terwijl mijn bewegingen lijken af te zwakken. Mijn focus ligt nu enkel nog op zijn lippen en zijn handen op mijn lichaam.