Friendzone

12| Verrassing

"Rob..." In de verte hoor ik mijn naam, maar ik kan niet helemaal plaatsen waar het vandaan komt. "Robbie." Deze keer klinkt het een stuk dichterbij. Op hetzelfde moment voel ik een hand die door mijn haar gaat. "Word je wakker, baby?" Langzaam open ik mijn ogen, ondanks dat ik eigenlijk wel heel erg lekker lig en nog niet wakker wil worden. "Ik heb straks een verrassing voor je, om je op te vrolijken." Lucas kijkt mij aan, terwijl zijn hand door mijn haar blijft strelen. Het geeft me een veilig gevoel, alsof er momenteel niks aan de hand is.
"Hoe laat is het?" Mompel ik, terwijl ik een beetje omhoog ga. Mijn armen waren om Lucas heengeslagen en mijn hoofd lag op zijn borst.
"Bijna zeven uur. Je was in slaap gevallen, ik denk dat de stress te veel werd voor je hoofd, dus ik heb je maar even laten liggen." Op zijn lippen speelt een lieve glimlach. Ik schaam me dood, ik ben gewoon bij hem op schoot in slaap gevallen.
"Sorry, ik wilde je niet tot last zijn." Mijn armen trek ik helemaal terug, terwijl ik van hem afklim. Zijn glimlach verdwijnt gelijk, dat is opzich geen goed teken...
"Tot last zijn? Je was me niet tot last, schat. Maak je daar maar geen zorgen over, oké?" Zacht drukt hij zijn lippen op mijn kruin. Nu is het aan mij om te glimlachen. Onze relatie is niet echt, maar hoe vaker ik bij Luc ben, hoe meer ik zou willen dat het dat wel is.

"Ik heb pizza besteld, een salami voor jou, hopelijk vind je dat niet erg." Zegt hij. Zonder antwoord te geven, knuffel ik hem.
"Dat is perfect, Luc. Dankjewel." Een pizza bestellen voor iemand is natuurlijk niet iets groots, maar het feit dat hij mij hier liet komen, dat ik al mijn gevoelens bij hem kwijt kon, dat ik hier heb geslapen zonder dat hij het erg vond en dat hij dan ook nog een pizza besteld, vind ik wel iets groots en daarom kan ik het niet laten om hem even goed te knuffelen. Hij slaat zijn armen om mijn lichaam en trekt mij dichter tegen zich aan.
"Hm, er is nog een ding dat dit meer perfect kan maken." Zijn stem is zacht en oprecht.
"En dat is?"
"Een goeie pot voetbal." Zacht lachend trekt hij weg. Ik knik en geef hem gelijk, voetbal zou dit inderdaad nog perfecter kunnen maken.
"PSV speelt vanavond om negen uur. Kunnen we straks dan wel kijken, toch?"
"We kunnen er ook heen gaan." Zegt hij schouderophalend. "Heb toen jij sliep doorverkooptickets gekocht."
"Je bent de beste, weet je dat?" Een grote glimlach speelt op mijn lippen. Mijn favoriete club met mijn favoriete jongen.

"Oh en ik heb nog wat voor je." Hij staat op en loopt naar de keukentafel. Met mijn ogen volg ik zijn lichaam. Hoe iemand zo perfect kan zijn is een raadsel voor mij. "Ik heb het niet ingepakt, sorry." Zegt hij wanneer hij terugloopt met een tasje in zijn handen.
"Je had toch helemaal niks voor me hoeven halen, Luc?" Zeg ik, oprecht verbaast dat hij iets voor me heeft gehaald. Hij geeft mij het plastic tasje aan.
"Weet ik, maar ik wilde het graag doen." Kort kijk ik hem aan, voordat ik het tasje eraf haal. Ondertussen komt hij weer zitten.

"Een hondje?" Met een nog altijd verbaasde, maar blije glimlach kijk ik hem aan, terwijl ik de hondenknuffel goed vastpak.
"Ik weet niet of je iets met honden hebt, maar ik vond deze wel op jou lijken. Het is een Berner Sennenhond." Hij kijkt mij aan, op zijn gezicht speelt ook een glimlach. "Deze honden zijn zacht, relaxed, gezellig en heel chill. Ze zijn ook groot, iets wat jij totaal niet bent." Terwijl hij dit zegt haalt hij ruig een hand door mijn haar, waardoor alles door de war gaat.
"Nou, nou, nou." Ik lach en pak zijn hand uit mijn haar. Mijn vingers liggen rond zijn pols, waarmee ik hem dichterbij trek. "Pesten is niet zo lief." Mijn toon is zacht, omdat onze lippen nog maar enkele centimeters van elkaar verwijderd zijn.
"Sorry, misschien moet je me straf geven door me een kus te geven, hm?" Een zachte lach ontslipt mijn lippen, voordat ik ze zacht op die van hem druk. Gelijk gaat hij er in mee en legt hij zijn handen op mijn borst, terwijl ik me rustig achterover laat vallen.

Onze lippen bewegen in een rustig tempo over elkaar heen. Zijn handen liggen op mijn borst, de rest van zijn lichaam ligt tussen mijn benen in. Mijn handen liggen nu op zijn wangen, hem dichtbij houdend. Het knuffeltje wat ik zojuist heb gekregen ligt op mij borst, tussen zijn handen in. "De pizza kan er elk moment zijn, Rob..." Mompelt hij zacht. Zijn warme adem kaatst over mijn lippen heen. Hij gaat rechtop zitten en trekt mij overeind. 

Na de pizza zijn we naar het stadion gereden en dat is waar we nu zijn. "Als PSV wint, koop ik een kindershirtje voor het hondje." Zegt Lucas ineens. Ik lach en schud mijn hoofd. "Als Ajax wint... Hm..." Terwijl hij praat laat hij zijn ogen over mijn lijf glijden. Langzaam buigt hij voorover. "Dan wil ik graag iemand hebben op wie ik mijn woede kan uiten." Fluistert hij in mijn oor, waarna hij knipogend wegtrekt. 
"Deal." We schudden de hand erop. 

Het is een spannende pot. Ajax heeft meerdere mogelijkheden gehad om te scoren, maar miste of pakte de kans niet. Wat er uiteindelijk voor zorgde dat PSV won met 2-1. "Dus een shirtje, hm?" Glimlach ik, terwijl we richting de fanshop lopen. 
"Welke bedrukking wil je erop?" 
"Jij speelde vroeger ook voetbal toch?" Hij knikt. "Wat was jouw rugnummer?"
"Zevenendertig." Vertelt hij. Terwijl we lopen, voel ik zijn hand af en toe zacht langs de mijne glijden. 
"In dat geval wil ik zevenendertig op de achterkant, met jouw achternaam." Een glimlacht vormt op mijn lippen, Lucas weerspiegelt die.
"Cute."