Friendzone

13 | Koen

Met een kilo lood in mijn schoenen, stap ik naar binnen. Ik hang mijn jas op en trek mijn schoenen uit, mijn knuffeltje zet ik op de trap neer. Zonder ook maar iets te zeggen loop ik door naar de woonkamer. Enkel Koen zit op de bank. Zodra ik de woonkamer instap, kijkt hij op van zijn telefoon. "Hey." Er speelt een bezorgde frons op zijn gezicht. Zijn telefoon legt hij neer, terwijl hij opstaat en mijn kant op loopt.
"Hoi." Ik negeer zijn actie en loop richting de keuken, waar ik een blikje Red Bull uit de koelkast pak.
"Kunnen we praten?" Zuchtend draai ik me om en kijk ik hem aan. Ik kan nu alweer janken.
"Praat dan."
"Kunnen we even met z'n allen praten? Iedereen is er, ook Milo." Eigenlijk heb ik er geen behoefte aan. Wat als ze boos op me worden? Wat als ze me uit gaan schelden? Wat als ze niks meer met me te maken willen hebben?

Toch ben ik nieuwsgierig naar wat ze te zeggen hebben, dus stem ik in. Binnen enkele minuten zitten we met z'n allen aan de keukentafel, net zoals gister. De sfeer is heel anders dan gister, veel minder aangenaam.

De stilte brandt in mijn oren, net als de tranen in mijn ogen. Mijn focus ligt op mijn handen die ik op tafel heb gelegd. "Robbie, wil je me alsjeblieft even aankijken." Koen trekt mijn aandacht door zijn hand op mijn hand te leggen. Met een grote teug adem, kijk ik op. "Ik wil mijn excuses aanbieden." Langzaam adem ik weer uit. Mijn schouders ontspannen volledig en alle stress verlaat mijn lichaam. Ik had het scenario van een excuses helemaal niet bedacht. "Ik had nooit je telefoon af mogen pakken en je berichten mogen voorlezen. Ik had je al helemaal niet uit de kast moeten trekken." Bij die laatste woorden voel ik een steekje in mijn hart. Uit de kast trekken... Wat moeten ze uit de kast trekken wanneer ik niet eens weet wat ik ben? Een shirt? Een sok? "Ik werd gewoon geïrriteerd omdat je niet oplette, ik wilde je niet kwetsen." Koen biedt nooit zijn excuses aan en al helemaal niet zo uitgebreid, het is dus zeker een oprechte excuses.
"Het is oké." Ergens is het niet oké, ik ben nog steeds gekwetst, maar ik kan niet voor altijd boos blijven. "Ik had moeten opletten." Mijn stem is zacht, schor en breekbaar.

"Maar eh, Robbie?" Begint Koen. "Is die Lucas die 'chick' van laatst?" Koen is een slimme jongen, tuurlijk weet hij de puzzelstukjes bij elkaar te leggen.
"Ja." Een kleine glimlach vormt op mijn lippen.

"Vertel." Matthy mengt zich in het gesprek. Ik grinnik en begin te praten.
"Ik weet nie'. De laatste tijd voelde ik me... Anders?" Terwijl ik dit zeg, kijk ik kort Milo aan. Zijn ogen staan op de mijne gericht. Het geeft me kippenvel. Ik voel zoveel voor Lucas, maar Milo laat mij nog steeds van alles voelen, zelfs als ik dat niet wil. "Voetbal keek ik niet meer voor het spel, maar voor de spelers. In de club keek ik niet meer naar wijven, maar naar mannen. Ik wilde het niet, ik wil niet anders zijn." Mijn blik valt op het blikje voor mijn neus. Het is nog steeds gesloten, ondanks dat ik hem al tien minuten geleden heb gepakt. "Ik ging naar Roel voor advies, waarna ik ehm..." Ik vind het zo ongemakkelijk om toe te geven. Ik accepteer het zelf niet en daardoor voel ik me ongemakkelijk en vies. "Waarna ik naar een bar ben gegaan in Eindhoven. Een eh.. Je weet wel?" Alle vier knikken ze, zonder dat ik het echt hoef te zeggen. "Daar leerde ik Lucas kennen. Ik ben met hem meegegaan. We hielden contact en hebben het nog steeds heel gezellig." Om alles zo duidelijk mogelijk, maar ook zo compact mogelijk te vertellen, houd ik het hierbij.

"Ik had niet verwacht dat jij op mannen zou vallen. Als ik iemand zou moeten aanwijzen, had ik Matthy aangewezen." Terwijl Koen dit zegt, kijkt Matthy hem aan met geheven wenkbrauwen.
"Moet jij zeggen, flik- Koen." Een zachte tik landt op Koens achterhoofd.
"Ik ben niet degene die zó met autodealers praat!" Kaatst Koen terug.
"Ik was dronken, klootzak." En zo zet het gekibbel voort.

"Oké, oké, oké. We snappen het. Hou je bek nou maar, allebei." Milo trekt de twee letterlijk uit elkaar. Normaalgesproken zou hij zitten lachen om de situatie, maar momenteel niet. Hij is hartstikke serieus, iets wat je niet vaak ziet bij hem. "We hebben het nu niet over jullie, of wel dan? Volgens mij hebben we het over Robbie en Liam."
"Lucas." Ik verbeter hem met een kleine grijns.
"Ja, die. Je vriend."
"Hij is niet mijn vriend. Althans, dat denk ik? Niet officieel in ieder geval." Mijn blik richt ik weer op m'n vingers.

"Heb je een foto?" Koen zit er weer bovenop. Ik grinnik, pak mijn telefoon en open mijn gallerij. Eenmaal daar open ik een mapje waar alle foto's van en met Lucas in staan, waarna ik mijn telefoon omdraai. Gelijk wordt hij uit mijn handen gegrist en scrollen ze met z'n vieren door de foto's, ook al weet Raoul al hoe hij eruit ziet. "Jij hebt hem weten te pullen?" Verbaast kijkt Koen weer op.
"Dankjewel, Koen. Dat is een lief compliment." Ik rol mijn ogen en pak mijn telefoon terug.
"Zo bedoel ik dat niet, Robbie. Dat weet je zelf ook wel. Hij is gewoon echt heel knap en jij..." Ook ik hef mijn wenkbrauwen nu. "Misschien moet ik een keer nadenken voordat ik dingen zeg."
"Goed plan."

Langzaam druppelt iedereen weer af van tafel, tot ik alleen zit met Raoul. "Ik ben trots op je, Rob." Glimlachend sta ik op en geef ik hem een knuffel.
"Dank je, Roel."

—
Omg sorry y'all😭 ik vergeet altijd dat dit boek bestaat. Sorry sorry sorry xxx