Friendzone

11| "Kus me"

Met tranen in mijn ogen stap ik mijn auto in. Ik verbind mijn telefoon met mijn radio, waarna ik de tuin uitrijd en Lucas bel. Het duurt even voordat er wordt opgenomen, maar zodra ik zijn stem hoor, valt er een last van mijn schouders. "Hey."
"Hey." Ik slik en focus me op de weg voor me. Zonder mijn vraag te stellen, rijd ik in de richting van Eindhoven. Als ik niet naar Luc kan, kan ik altijd wel terecht bij mijn ouders, zus of vrienden. "Kan ik nu langskomen?"
"Jawel. Is alles oké?" Die vraag is de druppel. Tranen rollen over mijn wangen heen en het eerste snikje verlaat mij. "Nee dus. Wat is er? Kan ik je helpen?"
"Mijn vrienden weten het." Mijn zicht is wazig, iets wat op de weg natuurlijk hartstikke gevaarlijk is, maar ik negeer het. Ik rijd op een lange, lege weg. "Ik lette niet op tijdens de meeting, was te druk bezig met jou vond Koen." Mijn adem stokt, waardoor een nieuw snikje mij verlaat. Het doet pijn, ik voel mij zo bedrogen. Ik was nog lang niet zo ver om het te vertellen en nu werd ik geforceerd. "Hij trok mijn telefoon uit mijn handen e-en las onze berichten voor." Mijn zachte snikken slaan om naar een regelmatiger tempo. "Ze lachten me uit, noemde me gay en weet ik het wat. Ze vroegen om antwoorden die ik ze niet kon of wilde geven." Voorzichtig veeg ik de tranen uit mijn ogen, aangezien ik nu bij een drukkere weg aankom en ik dus beter moet gaan opletten.
"Owh..." Medelijden is te horen in zijn stem. "Kom maar gauw hierheen, goed? Ik zorg ervoor dat alles weer goed komt, baby."

Ik ken Lucas nog niet zo heel lang, maar ik vertrouw hem met alles. Zijn aanrakingen laten me meer voelen dan ik ooit zal kunnen uitleggen, zijn woorden geven me een veilig gevoel, en zijn zoenen... Fuck, zijn zoenen. Elke keer weer voelt het alsof mijn hart explodeert, alsof er een explosie aan vlinders is, alsof het zo hoort te zijn. Alsof we meer horen te zijn dan dat we nu zijn. Ik weet zeker dat Lucas alles goed kan maken, daar heb ik zeker vertrouwen in. En zo niet, dan voel ik me alsnog beter dan eerst. Dat is het magische effect wat hij op mij heeft.

Na een dik uur te hebben gereden, kom ik dan eindelijk aan bij zijn huis. Ik parkeer mijn auto, waarna ik aanklop. Het voelt alsof het uren duurt voordat de deur opengaat, ondanks dat het in werkelijkheid waarschijnlijk nog geen nog geen minuut is. Zodra de deur open wordt gedaan, laat ik me gelijk in zijn armen vallen. De tranen die waren gestopt beginnen gelijk weer te rollen. "Shh, het is oké. Ik ben hier. Ik ben hier, Robbie." Zachtjes wrijft hij over mijn rug heen, terwijl hij mij lieve woordjes toefluistert. "Kom, we gaan weg uit de deuropening. Laten we op de bank gaan zitten, goed?" Ik knik en loop voorzichtig mee naar zijn woonkamer. Achter me wordt de voordeur gesloten, ik hoor hoe hij op het slot valt.

"Wat is er gebeurd, Robbie?" Hij slaat zijn arm om mijn schouders, waarna hij me tegen zich aantrekt op de bank. Elke plek die hij aanraakt tintelt en explodeert van gevoelens.
"Ik had een meeting," begin ik zuchtend. Zacht veeg ik mijn tranen weg en nestel ik me verder in Lucas zijn armen, "maar ik kon me niet focussen o-op mijn werk. Je bleef me appen en teasende dingen sturen. Koen werd boos." Voor even stop ik met praten. Koen is nog nooit echt boos op mij geworden, wel geïrriteerd, maar Koen wordt door alles en iedereen geïrriteerd wanneer het hem niet aanstaat. "Hij zei dat ik me moest focussen op mijn werk. Toen ik dat niet deed, pakte hij mijn telefoon. Hij blèrde wat dingen, waarna hij de berichten begon voor te lezen." Een aantal snikken verlaten mij, terwijl de zoute tranen hun weg toch vervolgen naar beneden. "Ze lachten, denkende dat het niet serieus was... Milo vroeg nog of ik gay was, maar ik wist niet wat ik moest zeggen. Het viel stil, waarna ik ben weggelopen. Ik durfde niet te blijven. Ik voelde me zo bedrogen en geforceerd. Ik wilde nog niks vertellen, ik weet zelf amper nog iets. Het enige wat ik weet is dat het goed voelt met jou en dat wil ik niet stopzetten." Tijdens het praten heb ik zijn hand vastgepakt, waarna ik met zijn vingers ben gaan spelen.

Lucas is de gehele tijd stil geweest en heeft geluisterd naar wat ik zei. "Ik snap dat je je bedrogen voelt, dat is ook logisch. Wat Koen deed was ook niet oké." Zijn zachte lippen drukken een kusje op de kruin van mijn hoofd. "Maar ik snap hen ook wel ergens. Nou ja, ik snap de vragen. Wat ik niet snap is dat hij zo maar je telefoon afpakt." Voorzichtig schuif ik mijn vingers tussen de zijne. "Maar nu ben je hier. Hier mag je huilen zolang je wil. Hier mag je boos zijn zolang je wil, maar je mag ook alles even achter je laten en alles even vergeten. Ik ben er voor je, Robje." Zijn duim aait zacht over de palm van mijn hand. Mijn ogen sluiten, terwijl mijn adem schokt. Voorzichtig laat ik mijn achterhoofd tegen zijn schouder aan vallen.
"Ik zou niet weten wat ik zonder je zou moeten doen, Luc..."
"Denk daar nou maar niet over na." Mijn ogen openen automatisch wanneer ik zijn hand op mijn kin voel. Voorzichtig draait hij mijn gezicht naar hem toe. "Ik ben hier en ik ga niet zomaar weg." Op zijn lippen speelt de liefste glimlach die ik ooit heb gezien. Hij laat mijn hand los en veegt mijn tranen met zijn duimen weg. Mijn buik explodeert van alle vlinders. Zijn ogen wisselen tussen mijn ogen en mijn lippen, wat alle gevoelens verergert.
"Kus me." Meer dan een stille fluister komt er niet uit, maar hij hoort het. Die lieve glimlach verbreed, voordat ik zijn lippen op de mijne voel. Alles wat ik net voelde is niks bij wat ik nu voel.

Fuck, ik ben verliefd.