Broken Oath (Juramento Series #1)

25

Bumalik si Gab sa Laguna because of family matters, kaya chat and video call lang ang meron kaming connection. Kahit ganon ang sitwasyon namin we never lack a communication and assurance at each other.

Kahit tutol si Mama kay Gab that was not the reason for me to cut off whatever relationship Gab and I had. Kaya ng ligawan ako ni Gab in 8 months it's enough for me, kaya sinagot ko siya.
Kahit kami na ni Gab I still keep it secret sa parents ko, we're not legal at my family side pero sa side ni Gab they know we are together.

"Hindi ba nag tataka si Gab bakit may mga limitation pag andun kayo sa bahay niyo? I mean mag bf and gf na kayo tapos there's limitation pa din." Tanong sakin ni miracle

Nasa cafè lang kami dito sa dapitan, kasama namin si Jake yung bf na ngayon ni miracle.

"I don't know, hindi naman siya nag tatanong about dun." I answered while sipping at my cafe latte

"Ikaw ba babe, as a guy magkaka guts feeling kana ba pag ganon ginawa ko?" Tanong pa ni miracle sa lalaking nag aaral

"Hmm, as a guy syempre oo makaka kutob na ako na something wrong pag ganon yung ginawa mo. Pero it's my opinion, malay niyo naman wala lang talaga sakanya yung ganon, maybe you should ask him din about sa ganon." Sabi ni Jake

I sipped at my cafe, he doesn't look bother naman about sa ganon maybe I just overthink it lang.

"Hi..."

I was busy scrolling through my phone habang nakahiga, nakakunot ang noo ko ng lumingon sa pinagmulan ng boses.

"Sungit." Sagot ng lalaki

"Bakit nandito ka? Kala ko ba next week kapa babalik?" Umupo ako sa dulo ng kama habang nakikipag laban ng tingin sakanya.

"Bakit ayaw mo ba akong nandito?" Pamimilosopong tanong niya. " Pinapa uwi kasi ako ni mama, na miss ako ng mama ko." Sagot niya at tumabi sakin. "Ikaw ba? Hindi mo ako na miss?"

Ngumisi ako bago ako sumagot. "Hindi, araw-araw mo ba naman ako tawagan."

"Ang sakit." Pabiro niyang hinawakan ang dibdib niya

Nagkwentuhan lang kaming dalawa hanggang sa dumating si mama, nakipag kwentuhan din naman si mama kay gab, pero hindi maalis sa isip ko na tutol si mama kay gab.

"Tita uwi na po ako, Tito." Paalam niya

"Sige, mag ingat ka!" Salita ni papa

Nang lumabas si gab sumunod ako sakanya.

"Ingat ka sa pag uwi." I smiled to him, he smiled back atsaka ako niyakap.

Nang pabalik na ako sa bahay, I expected na magsasalita nanaman si mama tungkol sa kung ano kami ni gab. But she didn't I guess she's tired kaka paalala sakin

"Marie." Bungad ni mama sakin habang may inaasikaso ako

"Mag college kana, abogasya pa din ba ang gusto mo?" Tanong sakin ni mama

"Oo ma, hindi naman magbabago 'yun." Salita ko.

Bata palang ako abogasya na ang nais kong tahakin ilang beses na nila ako kino convince na mag doctor, nurse, teacher, pero ni isa sakanila hindi nila nabago ang gusto ko.

"Nag usap na kami ng tita mo, kung gusto mo daw sa London kana mag aral ng abogasya. Napagdesisyonan na namin ng papa mo na pumayag, dahil may allowance kana dun, tutulungan ka ng tita mo na magkaroon ng scholarship." Mahabang salita ni mama

Hindi ako nakapagsalita, may part sa'kin na gusto ko dahil magandang opportunity 'yun para makapag abogasya ako, pero paano yung mga tao na maiiwan ko dito si miracle, si gab.

"Ikaw, anong desisyon mo?" Tanong sakin ni papa

"Ahh pag iisipan ko muna ng maigi. Next year pa naman ako mag college, mahaba pa ang oras, pa." Salita ko

Halos buong gabi 'yun lang ang iniisip ko, halos nahihirapan na nga kami ni gab sa situation namin dahil sa layo namin sa isa't isa, paano pa yung nasa ibang bansa ako para mag aral. Alam ko hindi ako kayang pag aralin ng magulang ko ng abogasya, kumbaga kailangan ng tulong ng ibang kamag anak para makaraos.

They don't want me to have a part time job dahil baka pag nakahawak na ako ng pera, mas unahin ko nalang ang trabaho kesa sa pag aaral ko.

I want to go in London para makapag aral, pero ayaw kong mawala yung mga tao na maiiwan ko dito. I know they will push me to go to London para matupad yung pangarap ko, especially gab gusto niyang makamit ko ang pangarap ko.

Wala akong pinag sabihan ng napag usapan namin ng magulang ko, umaasa pa din kasi ako na baka sakaling magbago ang desisyon ng magulang ko. Bakasa sakaling isa sakanila mag bago ang desisyon at ma convince nila na wag nalang ituloy.

It stressed me pag iniisip ko ang magiging buhay ko sa London pag nag college na ako, knowing that wala akong kilala doon, walang miracle na sasakay sa mga chika at trip ko, walang gab na tutulong sakin pag nahihirapan ako, walang gab at miracle na mapagsasabihan ko ng problema. My life will be more miserable in London.

✿✿✿