EFULİM

XX

Rize (2020)

Karadenizin hırçın dalgaları üzerinde ki gemi sağa sola sallanıyorken Alin bu durumdan çok memnundu. Korkmazdı denizden hele ki sudan asla. Yüzmeye bayılırdı sürekli babasını atlayıp yüzmek ile kandırır sinir ederdi.

Yine işi olmamasına rağmen viraya o da katılmıştı. Onun için bu bir yaşam stiliydi. Gemi karaya yanaşınca "fatih kaptan!" diye bağırdı elini kaldırarak.

"Ben gideyrım! Kendune iyi bakasun!"

Fatih kaptan onu çok sevdiği için kendisi de el sallayarak "Allaha emanet ol kizum!" diye bağırdı. Alin başında ki bereyi düzeltip yürümeye başladığında bir an önce babasının yanına gitmek için hızlandı.

Daha önce tanımadığı,hiç görmediği arabaları görünce kaşları çatıldı. Her birinin başında takım elbiseli adamlar durmuş ciddiyetle duruyordu. Aslında bunlara babasından alışıktı ama yine de garipsedi.

Babasının burada küçük kulübe gibi ofis vardı. Kızı gemilerle ilgilenmeyi sevdiği için bir kaç tane gemi almış kum ticareti yapıyordu öylesine. Zaten çok sıkta ugramazdı,kızı isteyince gelirdi.

Ofisin kapısını açtığında gördüğü farklı bir adamla duraksadı ama yüzünü görmediği,arkasını dönük bir şekilde oturduğu için fazla takılmadı. Babasının iş arkadaşları çok oluyordu.

"Baba,ben geldum" dediğinde babası kızına gülümseyip "tamam güzelim" dedi. Yanında birisi varken İstanbul Türkçesi konuşurdu. Alin de bunu bildiği için ses etmedi. "Akşam misafir var bu arada."