EFULİM

XXIII

Birini sevmek nasıl bir duyguydu? Bana bu soruyu beş ay falan önce sorsaydınız eğer cevap vermez,bilmezdim. Ama şimdi...Kaan ile evlendiğimden beri bu soruya cevap verirdim.

Onun kahve gözlerinden bahsederdim mesela ya da bana dokununca titreyen ellerinden. En ufak temasımda büyüyen göz bebeklerini şiir niyetine yazardım.

O kahve gözleri bana korku ile bakıyorken "baba" dedim elimden tutup çekiştiren babama. "Ayırma bizi,açıklayalım izin ver." O kadar sinirliydi ki beni duyduğundan bile şüpheliydim.

Zaten erken evlenmeme karşıydı şimdi bu olay üstüne tuz biber olmuştu.

"Bırak anne,karımı götürüyor nasıl izleyeyim!" Tüm aile Kaan'ın peşimden gelmesi ile bahçeye çıkmıştık. Kaan'ın annesi onu tutuyordu ama hala benim adımı sayıklıyordu. "Abi bir şey yap kurbanın olayım!"

Arabanın önüne geldiğimizde son ümit abime baktım ama kafasını sallayarak son ümidimi de tüketti. "Hadi kızım bin!" Dolan gözlerimi üst üste kırpıştırıp son kez Kaan'a baktığımda kendisi de çabalamayı bırakmıştı. Öylece bana bakıyordu.

Açılan kapıdan girince deri koltuğa oturup cam kenarına sindim. Kollarımı göğsümde bağlayıp babamla tüm irtibatımı kesmek için dışarıya çevirdim gözlerimi. O da zaten gelip direkt karşıma oturmuştu.
Hareket eden araba ile evden ayrılmıştım ama aklım hala ordaydı.

Yol boyunca ne babam ne ben ne de abim konuşmuştu hepimiz birbirimize bakıp sadece sessiz sinema oynuyor gibiydik. Babam bizi çiftlik evine getirmişti. Şaşırmamıştım çünkü burayı sevdiğim için babam beni artık buraya getiriyordu.

Duran arabanın sürgülü kapısı açılınca ilk ben inerek hızlı adımlarla eve girdim. Etraf karlı olduğu için hiçbir hayvan yoktu. Montumu bile giymediğim için direkt uzun holde yürüyüp salona girmiştim arkamdan aynı hızla babam gelmişti.