I am a Snape

11- Vriendinnen

Je bent dichterbij dan dat je denkt. De worden van Perkamentus blijven maar door Sara's hoofd spoken. Wat bedoeld hij hiermee? Sara heeft geen oog dichtgedaan ze bleef het gesprek met Perkamentus maar herhalen in haar hoofd.

Sara staart voor zich uit naar het plafond, de ochtend is inmiddels aangebroken. Ze hoort gerommel van het bed van Hermelien afkomen. Sara twijfelt of ze Hermelien moet vertellen over haar gesprek met Perkamentus. Ze zijn niet de beste vriendinnen meer maar zijn er wel altijd voor elkaar op het moment dat ze het nodig hebben.
' Hermelien?' fluistert Sara zachtjes, ze wilt de anderen niet wakker maken.
' ja Sara ?' Fluistert Hermelien terug. Ze is dus wel wakker. ' Ik moet je wat vertellen, beloof je me dat je dit gesprek tussen ons houdt en het niet aan de anderen doorverteld ?' Vraagt Sara.
' Ja tuurlijk! Je weet dat je altijd alles tegen me kunt zeggen hè Sara.' Reageert Hermelien. Ze is zo lief, Sara mist haar echt als vriendin. De afgelopen maanden hebben ze niet veel contact gehad.
' Gisteravond was ik in de uilenvleugel aan het genieten van de stilte, Perkamentus was er ook en hij zij zoiets raars, het heeft me echt aan het denken gezet. ' zegt Sara.
' Wat zij hij dan?' Vraagt Hermelien.
Sara denkt terug aan de woorden die Perkamentus tegen haar heeft gezegd.
' Hij zij dat er vroeger een jongen op Zweinstein heeft gezeten die heel veel op mij lijkt en hij zij dat het dichterbij is dan ik denk.
Meer zij hij niet, raar hè ? Denk je dat hij mijn vader daarmee bedoeld?'
Hermelien kijkt bedenkelijk ' heeft hij dat echt tegen je gezegd ?'
' Ja dat zeg ik toch.' Bijt Sara terug.
Hermelien lijkt te schrikken van Sara's reactie. ' Ik probeer je alleen maar te helpen Sara.'
Sara's gezicht ontdooit ' Sorry ik had niet zo naar je moeten uitvallen, ik weet het gewoon echt even niet meer.' Zegt Sara bedroefd.
' Vier jaar geleden heb ik je beloofd je te helpen bij de zoektocht naar je ouders.' Zegt Hermelien. Sara kijkt verbaast haar kant op. ' Ik ga je helpen Sara, we gaan je ouders vinden.'

Geen halfuur later zitten de twee in de bibliotheek. Er liggen al meer dan 30 boeken op tafel allemaal vol met stambomen van families. 'Als we ergens je familie kunnen vinden dan is het hier.' Zegt Hermelien vastberaden. Sara knikt en bladert door de boeken heen. Er komen allemaal verschillende namen en foto's voorbij. ' waar moeten we naar zoeken?' Vraagt Sara.
'Naar je achternaam Sara.'
Sara kijkt in de boeken en gaat opzoek naar de achternaam Draaimauw. 2 uur later zijn de twee nog niks opgeschoten. Sara slaat haar boek dicht. 'Dit gaat niet werken.' Zegt ze teleurgesteld. Hermelien komt achter haar boek vandaan. 'Ik denk het ook niet.. sorry Sara ik wil je zo graag helpen.' Sara glimlacht naar Hermelien.
'Geeft niks meid hier kan je niks aan doen. Laten we morgen verder zoeken er moet ergens een aanwijzing staan dat weet ik zeker.'
Sara kijkt op haar horloge 'shit we hadden al bij Toverdranken moeten zitten! De les is net begonnen.' Hermelien schrikt op en kijkt Sara aan. 'Rennen !' Roept ze
Zo snel de kunnen rennen de twee naar de kerkers. Voor het lokaal blijven ze stilstaan, de deur is al gesloten.
'Ik ga wel eerst.' Zegt Sara, haar hart zit in haar keel. Ze gaan echt flink op hun kop krijgen dat weet ze zeker. Ze haalt een keer diep adem en opent dan de deur.