I am a Snape

10- Uilenvleugel

Lieve mam en pap,

Dit schooljaar valt me zwaar, ik zit niet zo lekker in mijn vel. De dagen duren lang en de lessen vallen tegen. Afgelopen periode heb ik voor het eerst een onvoldoende bij toverdranken gehaald. Kan je dat geloven? Ik een onvoldoende voor toverdranken?
Dit jaar wordt het toverschool toernooi op Zweinstein gehouden. Twee andere toverscholen zijn naar Zweinstein gekomen en zullen hier het hele schooljaar verblijven. Er zullen verschillende opdrachten worden uitgevoerd, elk door een leerling van de school. Harry is uitgekozen terwijl hij nog helemaal niet mee mag doen, hij is nog geen 17. Gek hè ?
Ik mis jullie zo en hoop dat het goed met jullie gaat.
Liefs,
Sara

Sara stopt de brief in een enveloppe en plakt hem dicht met de mooiste postzegel stempel die ze heeft. Elke maand probeert ze een brief naar haar pleegouders te schrijven. Het is winter dus ze trekt een extra dikke mantel aan. Wanneer ze de leerlingenkamer uitloopt merkt ze op dat er bijna geen leerlingen op de gangen te vinden zijn, het is ook al laat. Voorzichtig loopt ze over de gangen. Op dit tijdstip mogen er geen leerlingen meer over de gangen lopen dus ze mag niet gezien worden.

Aangekomen in de uilenvleugel komt Elsie, haar pikzwarte uil meteen naar haar toe gevlogen. Ze kan zich geen leven zonder Elsie voorstellen. Voorzichtig geeft ze brief aan Elsie, die meteen wegvliegt op weg naar de dreuzelwereld.
Sara blijft nog even staan en staart voor zich uit over het landschap. Dit is echt haar favoriete plek om te staan en na te denken. Haar zwarte haar en mantel wapperen in de wind. Dit gevoel vind ze heerlijk, ze voelt zich vrij.

Na een half uurtje is het tijd om terug keer te maken naar de leerlingenkamer. Ze heeft geen zin om terug te gaan naar de leerlingenkamer van Griffoendor, ze voelt zich er niet thuis. Ze is altijd al anders geweest en dit gevoel neemt elk jaar wat meer toe. Harry, Ron en Hermelien zijn beste vrienden en ondernemen alles met z'n drietjes, wat natuurlijk helemaal oké is. Sara vindt het jammer ze is jaloers op hun vriendschap. Marcel is en zal altijd haar beste vriend blijven en daar is ze heel dankbaar voor. Toch mist er iets, Sara hoopte stiekem dat Marcel wat moediger zou worden ondanks dat ze weet dat ze dat niet van Marcel kan verwachten. Ze houdt van hem, als een vriend natuurlijk maar mist het avontuurlijke in hun vriendschap. Sara heeft zich voorgenomen dat ze dit jaar verder gaat met de zoektocht naar haar echte ouders, die heeft ze de afgelopen 3 jaar wat laten varen. Dit jaar gaat dat anders zijn dat weet ze zeker.

' dit uitzicht heb ik ook altijd prachtig gevonden.' Sara schrikt op en draait zich met een ruk om naar het geluid. Perkamentus staat bovenaan de trap en kijkt met een glimlach op Sara neer. ' met wat zuurtjes kan ik hier uren genieten van de stilte en van het uitzicht.' Gaat Perkamentus verder. Sara weet niet wat ze moet zeggen. Ze mag hier eigenlijk helemaal niet zijn en ze weet dat ze hier flinke straf voor kan krijgen. Rustig komt Perkamentus naar Sara toe gelopen en gaat naast haar staan. Hij kijkt voor zich uit de duisternis in. ' De duisternis vind ik rustgevend.' Gaat Perkamentus verder.
' Waarom bent u hier ?' Vraagt Sara. Perkamentus zegt niks en blijft voor zich uit staren. Minuten gaan voorbij totdat Perkamentus zegt. ' Vroeger zat er een jongen op school die heel veel op jou lijkt, je doet me aan hem denken.'
Sara's hartslag gaat omhoog, is dit een hint ? Kent Perkamentus haar ouders? ' je bent dichterbij dan dat je denkt.' Gaat Perkamentus verder. Sara weet niet wat ze moet zeggen haar hersenen draaien overuren ze snapt er niks van. ' Ik snap het niet Professor.'
Geen reactie
' Professor?' Vraagt Sara
Sara kijkt naast zich maar ziet niemand meer staan, hij is weg.