10 μέρες μετα το συμβάν
Ουάσινγκτον
-Τι εννοείς ότι δεν υπάρχει ελεύθερο σώμα στρατιωτών; Πες ότι σας επιτίθενται εδώ τι θα κάνατε;
Καθισμένη αυτή τη φορά, σε μια πολυθρόνα-καρέκλα του μοντέρνου γραφείου, τον ρώτησε όσο πιο ήρεμα μπορούσε να τροποιήσει τη φωνή της. Δεν απάντησε αμέσως, των κοίταζε απειλητικά στα ματια ενώ αυτός το ταβάνι.
-Σου είπα πως όλο το σωμα έχει πάει σε πιο σημαντική αποστολή απο τη δική σου και για εδώ έχουμε κρατήσει καμιία πενηνταριά από επίλεκτους.
-Δεν καταλαβαίνω με ποιά κριτήρια θεωρείς ότι στέλνοντας τους στη σφαγή θα σε βοηθήσει, όλοι ξέρουμε πως τέτοιου είδους πόλεμος δε θα τελειώσει με τα όπλα αλλά με τα χαρτιά και τα λόγια.
-Ναι αλλά..., τον διέκοψε.
-Η αποστολή μου δεν είναι τόσο σημαντική για να χρειάζομαι έστω και ένα μικρό σώμα από αυτούς διαθέσιμο για παν ενδεχόμενο;
Αφού είχε συνεχισει την πρόταση του υπήρξε σιγή και ματιές να ανταλλάσσονται που δεν μπορούσαν να προσδιοριστούν ψυχολογικά αλλά ήξεραν την πηγή τους.
-Κατά τη γνώμη μου πιστεύω ότι αυτός ο άνθρωπος είναι πιο σημαντικός απο τους πολεμους που γίνονται χωρίς λόγο και χρειάζεται περισσότερη προστασία από όση του δίνεται. Είναι αυτός που μπορεί να σταματήσει τον πόλεμο και μπορεί να επηρεάσει κι άλλους με τα ταλέντα του.
-Ίδιοι είστε εσείς οι δυο θα μπορουσες να τον αντικαταστήσεις. Οχ για κάτσε... μήπως μιλάς με συναίσθημα; ένα διάπλατο χαμόγελο ξεπρόβαλλε από τα χείλη του σε συγχρονισμό με τα ανεβασμένα φρύδια του.
-Το συναίσθημα μπορεί να υπάρχει, αλλά με όριο. Τη συγκεκριμένη στιγμή έχω συναισθήματα θυμού και σεβασμού, ξέρεις υποθέτω που απευθύνετε το καθένα απ' αυτά. Τον σέβομαι, λοιπόν, γιατί χρησιμοποιεί το συναίσθημα ως όπλο και μια φορά άφησε την αδύναμη πλευρά του να τον παρασύρει κι όμως δεν τον επηρέασε, γιατί είναι ισχυρός, όχι δηλαδή σαν εμας τους δειλούς. Θα έπρεπε να τον εκτιμάς όπως εγώ και όπως οι επόμενες γενιές θα κάνουν, αλλά δε το κάνεις γιατί είσαι τόσο στενόμυαλος όσο αυτοί που πιστεύουν στα φαντάσματα, που τους κανεις να φαίνονται σαν ηλίθιος. Πιστεύεις σε πραγματα που δεν ισχύουν όπως και αυτοί, ή μπορεί και να ισχύουν αλλά σε μικρό βαθμό.
Ησυχία ακολούθησε. Δεν ήξερε τι να πει. Ήταν σωστή και αυτός λανθασμένος οπότε δε του 'πεφτε λόγος. Αυτή δε σταμάτησε να τον κοιτά με το ίδιο ύφος παρόλο που μέσα της έβραζε από θυμό. Δεν αφορούσε τον απέναντί του όπως άφησε να εννοηθεί, αλλά τον εαυτό της. Δεν μίλαγε σε αυτόν αλλά στο μυαλό της ώστε να συνειδητοποιήσει τη θέση της και του Στιβ.
