DESIRE.

A Usual Day

Το ξυπνητήρι χτυπάει,εγώ και η Jess τριβόμαστε δυναστικώς από τα κρεβάτια μας. Μόλις αρχίσει να ξυπνάει και ανακαλεί το χθεσινό βράδυ, με αγκαλιάζει και μεγάλη καλημερίζει γλυκά. Είναι ήρεμη, έχει αφήσει πίσω της το βράδυ. Ή απλώς δεν θέλει να το συζητήσει. Όπως και να έχει, καλώς για εμένα.

Δεν έχω συνέλθει, νιώθω άρρωστη. Νιωθω υπ κεφάλι μου να σφυροκοπά και το στομάχι μου να σφίγγεται..όχι, δεν είναι αρρώστια αυτό, είναι τραύμα. Όσο και αν προσπαθώ να ξεπεράσω τί έγινε στα 12 μου, απλά δεν μπορώ. Κάθε βράδυ γίνομαι θεατής της ίδιας ταινίας, του ίδιου θρίλερ. Και το ιδιο και η Jess. Και εγώ είμαι μεγάλη, αλλά η Jess είναι μόλις 15. Τότε, δεν ήταν μπροστά. Δεν θα σταματήσω ποτέ να ευγνωμονώ για το ότι ήμουν μόνη μου σε αυτό το σοκ. Εάν μία δεκαεφτάχρονη δεν έχει ξεπεράσει τα τραύματα που της δημιούργησε ο χαμός της μητέρας της πέντε χρόνια πριν, σίγουρα ένα δεκάχρονο τότε κορίτσι θα αντιμετώπιζε το γεγονός πολύ πιο δυσκολα.

Όταν πέθανε η μητέρα μου, πίστεψα πως μείναμε μόνες πια στον κόσμο. Ο πατέρας μου, έχει εξαφανιστεί από όταν εγώ ήμουν εννιά και εκείνη τεσσάρων...Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι ούτε αυτό πειράζει όμως. Θεωρώ ήταν καλύτερα που έφυγε... Δεν προσέφερε και τίποτα που μεθούσε και κακοποιούσε εμένα και την μητέρα μου.Η Jess βέβαια, την γλίτωσε. Η Jess ήταν πάντα-όσο μπορεί να θεωρηθεί πάντα η παρουσία του τα πρώτα τέσσερα χρόνια της ζωής της- ήταν η αδυναμία του.

'Val με ακούς;' με ρωτάει η Jess,μάλλον μου μιλούσε τόση ώρα. Χάθηκα στις σκέψεις μου, το παθαίνω συχνά. Δεν είναι και λίγα αυτά που έχω να σκέφτομαι.

'Συγγνώμη,αφαιρέθηκα. Τι είπες;'

'Είπα πως νομίζω ότι έχει έρθει η ώρα να πας σε ψυχολόγο. Το ορφανοτροφείο μας συνεργάζεται με ανθρώπους που κάνουν τέτοια σεμινάρια...θα μπορούσαν να σε βοηθήσουν με το πρόβλημα που έχεις τα βράδια.'

'Το πρόβλημα που έχω τα βράδια; Καλύτερα να λες το πρόβλημα που έχω τα τελευταία πέντε χρόνια. Δεν χρειάζομαι κάποιον να διαγνώσει τί έχω, μόνο αυτό κάνουν οι ψυχολόγοι. Το πρόβλημα δεν λύνεται- απαλύνεται με το χρόνο. Το ότι δεν είμαι όπως την πρώτη χρόνια από όταν την χάσαμε είναι από μόνο του,είναι προοδος. Απλώς είναι εξαιρετικά επίπονη καο αργή διαδικασία. Σε ευχαριστώ που κάνεις υπομονή και σου υποσχομαι ότι δεν θα χρειάζεται να το υπομένεις αυτό για πολυ ακόμα. Θα δεις, 6- περάσει.'

'Val δεν είναι φυσιολογικό να βλέπεις τον ίδιο εφιάλτης τόσα χρόνια.. Δεν κάνεις προοδο, μενεις στάσιμη και αγκιστρωμένη στην απώλεια. Σε παρακαλώ να πας... για μένα.. Δεν αντέχω άλλο. Ξυπνάω το βράδυ, πριν από εσένα ή από εσένα, γιατί φοβάμαι ότι αυτή τη φορά θα βιώσεις τέτοιο σοκ που θα πάθεις κάτι. Και δεν φαντάζεσαι πόσο λεπτές πρέπει να είναι οι κινήσεις μου για να σε ξυπνήσω.'