LiberTEA Trilogy 3: Sundae [PUBLISHED AS E-BOOK]

[1] Sundae, The Cynical Bitch

THE B-FACES (VOGUISH 2.0) TRILOGY 2: SUNDAE, THE CYNICAL BITCH

By Sharmaine Light

CHAPTER ONE

"HINDI ako pwedeng ma-late, hindi, hindi, hindi!"

Kung bakit naman kasi nakalimutan niyang coding nga pala ang sasakyan niya nang araw na iyon. Kung hindi pa niya bibilisan, tiyak na male-late siya sa duty niya. Pagkalabas niya ng kanyang kwarto ay pinuntahan niya ang papa niya sa kusina na tiyak niyang nagluluto na ng almusal nilang dalawa.

Hindi nga siya nagkamali dahil naghahain na ito sa kusina nila. Four-thirty na ng umaga. Kaya lang naman ito gumigising nang ganoon kaaga ay dahil sa gusto nitong siguraduhing makakakain siya ng agahan. Ang pinagkakaabalahan naman kasi ng Papa David niya ay ang maliit nilang wooden furniture business.

"Pa, kailangan ko nang umalis. Male-late na 'ko," humahangos niyang sabi.

"Why so rattled, Lovely Sundae?" usisa nito.

"Nakalimutan ko na naman na hindi ko nga pala magagamit ang kotse ko ngayon. Nakakaasar nga, Pa, e," napalatak na sagot niya.

"Pero hindi kita papayagang umalis nang walang laman ang tiyan mo. Ipinagbalot na kita ng breakfast."

Sadaling kumalma ang sinisilaban niyang pwet nang iabot sa kanya ng papa niya ang nakabalot nang almusal niya sa brown paperbag.

"Buti pa pala ako, naalala kong coding ka ngayon."

Natawa naman siya. Wala sa loob na napasuklay siya sa magulo at basa niyang buhok.

"Thanks, Pa. You're the best. As always."

Ganoon na sila sa loob ng mahigit sampung taon matapos silang iwan ng mama niya. Malaki ang naging epekto niyon sa kanya habang lumalaki siya lalo na nang makita niya kung gaano nahirapang maka-move on ang papa niya. Her mother meant the world to him. Nang unti-unting makabangon sa kabiguan ang papa niya ay isinumpa ni Sundae sa sarili na kakayanin nilang mabuhay nang sila lang dalawa.

"Sige na, anak. Good to go ka na riyan. 'Wag mo 'kong kalimutang batiin, ha? I love you."

"Bye, Pa. I love you!" Humalik na siya sa pisngi nito at saka patakbong lumabas ng bahay nila.

Nagtatrabaho siya bilang disc jockey sa isang FM station kaya ganoon kaaga ang oras ng kanyang duty. Two years pa lang siya sa trabaho dahil naging abala siya sa pagtulong sa papa niya sa business nila nang maka-graduate siya ng college. Bukod doon ay co-owner din siya ng NegativiTEA—isang coffee and tea shop—kasama ang mga pinsan niyang sina Honey at Eclair.

So far, she could say she was already contented with her life. Her finances, career and business were all stable. Maliban sa love life. Wala siya niyon. Not that it bothered her. Why would a woman like her need a man in her life, anyway? Nasa kanya na ang lahat, kalabisan naman na ang boyfriend para sa kanya. Para na rin kasi siyang kumuha ng sariling batong pampukpok sa ulo niya. In short, hindi bale na lang.

Five minutes pa siyang naghintay sa labas ng bahay nila bago siya nakasakay sa taxi. Tiningnan niya ang kanyang relong pambisig. Meron na lang siyang mahigit twenty minutes para umabot sa oras ng simula ng kanyang morning program.

Agad naman niyang kinuha ang kanyang cellphone at tinawagan ang manager ng NegativiTEA na si Violet. Kung bakit naging ganoon ang pangalan ng negosyo nila ay dahil sa mga pananaw nilang magpipinsan sa mga bagay-bagay sa mundo. Kung gaano katamis ang mga pangalan nila ay siya namang kasing pakla ng tingin nila sa buhay dala na rin ng masalimuot nilang mga karanasan. Pero dati pa iyon. Ini-enjoy na lang nila ang kanilang success ngayon.