Gelap gelita kau bertakhta,
Dalam diam kenyit mata,
Orang lain kau sudi cinta,
Aku kau buat bagai harta,
Campak jauh di tanah rata,
Dipaksa bernafas antara bata,
Itu memori paling tak terkata.
Lapan ribu tiga puluh angka,
Tak disangka,
Aku kira tiap kata luahan puaka,
Kau lafaz tanpa guna saka,
Yang dibawa kau dari neraka.
Pulanglah kau balik ke sarang,
Raya nanti turun bawa barang,
Tiada siapa akan larang,
Hanya ada aku yang karang,
Tunjuk belang siapa lagi garang,
Ayat aku, atau kau punya parang.
