Day 9: Getting Worst
Vanessa’s POV
Nagising ako ng maaga dahil sa hindi ko malamang sakit ng katawan ko. Katatapos lang ng pangalawang session ko sa therapy, at katulad nung una ay nanghina na naman ako pagkatapos. It feels like everyday I’m getting worst. And I don’t know if having therapy is the solution for this.
Tumayo na ako ng kama ko at nag-ayos. Kitang-kita ko sa salamin ang sarili ko ngayon. My white skin turned into pale white. My thick long hair is gone. I am now completely bald. My red lips are now pale. I can’t bear to see myself like this. How long will I suffer from this?
*knock knock*
“Vanessa, are you awake?”
Lumapit ako sa pinto at pinagbuksan sya.
“Why, mom?”
“Are you okay, baby? Hindi ka bumababa. Luke is here.”
“What? This early?” aargghh ano na naman pakulo ng lalaking ‘to? tss
“Yes, he said, he wants to go out with you.” Sa tingin ko hindi ko kakayaning lumabas pa. halos hindi na nga ako makabangon kanina.
“Ok, I’ll go down, I’ll just fix myself, mom.”
“Ok, just be careful in going downstairs, understand?”
“Mom, I’m not a kid.” And with that, isinara ko na ang pinto atsaka nag-ayos ng sarili.
Pagbaba ko, nakita ko kaagad si Luke na nasa sala. Nakatalikod sya kaya hindi ko alam kung anong expression ng mukha nya.
“Why are you here this early?”
“Oh, Andyan ka na pala makupad na prinsesa.” Tapos ngumiti sya ng pagkalawak-lawak. Tss aga-aga nang-aasar -_-
“Oh, what’s with the face? I’m just kidding. Amm .. let’s go on a date ^_^” ang sigla pa ng pagkakasabi nya nyan.
“This early? ? o_0 Luke, it’s only seven in the morning. I think, there’s no resto that opens at a time like this.”
“Who says we’re goin’ on a restaurant?” he said.
“What? Then where are we going?” I asked, full of curiosity.
“Ah basta. Halika na.” at hinila nya ako palabas. Teka, sa’n ba kami papunta?
“Argghh … will you stop dragging me? Did you already forget that I’m ill??”
“Oww.. I’m sorry my lady.” Tapos binitiwan nya ang kamay ko at …
At ..
At binuhat ako na parang prinsesa. -____- napakapasaway! Tss
Pinaupo nya naman ako ng maayos sa loob ng kotse nya. Nang makasakay na sya ay nag-umpisa na syang magdrive.
Hindi ko man alam kung sa’n kami papunta ay nanatili na lang akong walang imik. Hindi pa din kasi maganda ang pakiramdam ko. Pakiramdam ko ay maatutumba na lang ako anumang oras. Pinipilit ko na lang na maging masigla para kay Luke. Ayokong mag-alala sya.
“There you go. Haaay salamat nakarating din tayo.” Napatingin ako sa kanya nang bigla syang magsalita. Nakita naman nya na nakatitig lang ako sa kanya.
“Bakit? Nagagwapuhan ka na naman sa’kin? Tss Vanessa naman. Tigilan mo na ang pagpapantasya. Sa’yo lang ako, wag ka mag-alala.” Hindi ko alam kung maiinis ako o matutuwa sa mga sinabi nya. Ang alam ko lang ay … nahihiya na ‘ko. Ang epal ng lalaking ‘to talaga. Tsk
Lumabas na lang ako ng sasakyan nya at iniwan sya habang rinig na rinig ko pa din ang pagtawa nya. Nakakaloko talaga ang lalaking ‘yun. Pasalamat sya at pastor na sya, kung hindi nabatukan ko na sya.
Nagulat na lang ako nang bigla nyang hawakan ang kamay ko.
“Tara.” Sabi nya at pumunta kami sa ilalim ng puno. Ang ganda ng lugar na ‘to. ang ganda ng mga damo, buhay na buhay. Berdeng-berde ang kulay. Para itong sa isang maliit na bundok na kung saan matatanaw ang syudad sa ibaba. Hindi ko alam kung saan ang lugar na ‘to, basta ang masasabi ko lang maganda ang lugar na ‘to. Nakakarelax.
“Vanessa, nahihirapan ka na ba?” nagulat ako sa sinabi ni Luke.
“Ba-bakit mo naman natanong yan?”
“Stop fooling around, Vanessa. I know nahihirapan ka na.”
“Ano naman kung nahihirapan ako, Luke? May magagawa ka ba para mawala ‘to? huh?”
“Ako wala, Vanessa. Pero alam ko na alam mo kung sino ang makakatulong sa’yo.”
“Oh come on, Luke. Eto na naman ba tayo? Ipipilit mo na naman ang bagay na yan? ‘di ba sinabi ko naman sa’yo na it’ll takes time.”
“But, Vanessa. Therapy alone can’t cure you. You need Jesus. You need to pray for your healing. Makinig ka naman sana.”
“Ba-bakit? Pagod ka na ba? Pagod ka na bang intindihin ako? Pagod ka na bang ipaalala sa’kin na minsan naging maka-Diyos din ako? Luke, hindi naman ganun kadali ‘yun eh. natatakot din ako. Natatakot akong baka hindi Niya ‘ko tanggapin—“
“sshh … how could you say those words? He won’t do that, Vanessa. Believe me. Give everything to Him. Your burdens, your pains, your fears, your loneliness. Everything that bothers you. Leave it to Him. Ask for His forgiveness and He’ll immediately give it to you. You just have to trust Him, one more time. Vanessa, I know that He has a plan for you. As the bible said, plans to prosper you and not to harm you. Just believe.”
“I-I don’t know, Luke. Help me. I don’t want to be a burden to my family. Help me.”
“Do not ask help from me. Compare to Him, I can do nothing.”
“I understand. But it’s not easy for me. I am on shame because of what I did to Him.”
“Just believe, Vanessa. Believe.”
Matapos sabihin ‘yun ni Luke ay lalong sumama ang pakiramdam ko. Pakiramdam ko sobrang hina ko. Parang wala nang lakas pa na natitira sa’kin. At pagkatapos nun ay wala na akong maalala pa. for it all turns black.
