A/N: here’s another update.. pambawi po sa last update na soooooooooooooobraaaangg ikli …hehe
VOTE if this chapter deserves one.
&
COMMENT your feedbacks ..
Thaaaaaaaaaaaaaaaaaannkk yoooooooooooooouuuuuuuuuuuuuu ^___^
***
Day 3: I need to be strong
Ang aga-aga nandito ako sa park. Wala lang, I just want to reminisce. I just miss someone. Someone that I didn’t expect that someday will be gone.
Until now, I don’t even know why’d he have to go…
I miss him so much!
Where are you now, kuya?
“you’re here again!”
“AY KALABAW KA!” sino ba yun?
“hahaha .. dati butiki, ngayon naman kalabaw hahaha… seriously, what am I? hahaha”
Tss.. him again … this guy’s really..
Really… arggh !!
Basta ang hilig nya manggulat -__-
“bakit ba sulpot ka na lang ng sulpot bigla? Wala man lang pasabi!”
“haha, why? Do you want me to inform you first?”
Napatingin ako sa kanya nun.
‘yung mga ngiti nya…
Alam kong nakita ko na ‘yun dati…
“inform your face! Tsk..makaalis na nga dito!” at tumayo na ‘ko mula sa pagkakaupo sa bench..
“there you go again..” napatigil ako sa sinabi nya. Para kasing may kung ano sa boses nya na nagsasabing wag akong umalis.
“What?” iritable kong sagot.
‘yung totoo? Sino ba talaga ‘to???
Nakita kong napabuntong hininga sya. And what’s with that??
“palagi ka na lang ganyan..” ano ba problema nito? Pero alam kong gusto kong makinig sa kanya.
“What are you talking about?” ‘di ko na napigilang sabihin.
“palagi ka na lang tumatalikod sa problema..” patuloy nyang sabi
Hindi ako nagsalita. Gusto ko lang marinig ang susunod nyang sasabihin.
Pero hindi na sya ulit nagsalita.
Tumalikod sya at naglakad palayo.
Sino ba talaga sya? Kung makapagsalita sya akala mo kilala na nya ‘ko!
nanatili na lang ako sa park at muling naupo. Total wala na ‘yung istorbo -__-
“Here!”
“AY TINOLA NAMAN OH! ANO BA?PALAGI NA LANG BANG MAY MAGSASALITA KAPAG NANANAHIMIK AKO???” tsk ‘di ko na napigilan ang sarili ko..
Nakakainis na kasi.. palagi na lang akong nagugulat >__>
“I’m sorry” ang lungkot ng boses nya..
Pagtingin ko sa nagasalita…
‘yung lalaki na naman na ‘yun -___-
Ang hilig nya talaga manggulat ah!
Nakita ko rin na nakayuko sya at kita ko na may hawak syang paper bag.
“what’s that?” tukoy ko sa hawak nyang paper bag, na alam kong para sa’kin.
“I just brought you some breakfast… you look pale” sabi nya..
Kinuha ko sa kanya ang paper bag at nakita kong nagulat sya sa ginawa ko.
“thanks!” sabi ko na lang at inayos ang upo ko. And then I look what’s inside the paper bag.
It has sandwich, juice and some chocolates..
O__0 chocolates??
Ang tagal ko nang hindi nakakakain nito ah!
Naexcite tuloy akong kumain..
Habang kumakain ako ay napatigil ako dahil bigla na naman nagsalita ang lalaking katabi ko.
“you really love chocolates, aren’t you?” he said
“yeah” tipid kong sagot at dinahan-dahan na lang ang pagkain sa mga dala nya.
“you’re still the Vanessa I’ve known”
Napatingin ako agad sa kanya nun..
How’d he know my first name???
Gusto kong itanong yan.. but I can’t!
I’m just waiting for his next words..
“I missed you so much!” sabi nya sabay tingin sa’kin
“who are you?” tangi kong nasabi..
Tanging ngiti lang ang natanggap ko mula sa kanya.
“oh! I think I should go!” at tumayo na sya at nag umpisang maglakad palayo..
“see you again ^__^” pagkasabi nya nun ay tumakbo na sya palayo..
At ako? I was dumbfounded!
I feel like I’ve known that guy for a long time.
Nang bumalik na ako sa ulirat ko ay naisipan ko nang umuwi.
“oh! There you are, baby. Akala ko kung saan ka na Nagpunta. Sabi ng dad mo papunta tayo ulit sa hospital” said my mom
“I don’t wanna go back there” sagot ko atsaka sumalampak sa sofa..
Medyo nahihilo ako… siguro dahil sa maaga akong nagising kanina at nalipasan ng gutom. Buti na nga lang at dumating ang lalaking ‘yun!
Teka.. sino nga ba ‘yun???
“by the way, my name is Zach, call me Zach ^__^”
Ah! Zach pala. Psh … ang panget ng pangalan nya -__-
“you have to go there, Vanessa!” naging seryoso ang boses ni Mom, sersoyosong may halong lungkot.. at ayoko ng gan’to.
“ok ok! We’ll go there.. I’ll just take a bath!”
“nga pala, baby. Did you already eat?”
“yes, mom!” at naglakad na ako papunta sa kwarto ko.. pakiramdam ko babagsak na ang katawan ko dahil sa umiikot na ang paningin ko.. pero nilalabanan ko dahil ayokong mag alala sila sa’kin.
Natapos naman akong maligo ng walang nangyaring masama. Pakiramdam ko araw-araw nanghihina ako. Sana pala hindi ko na lang nalaman na may sakit ako. Para hindi ko binibigyan ng kahulugan ang bawat bagay na nangyayari sa’kin.
*sigh*
*knock knock*
“tara na, Vanessa. Your dad is already here” sigaw ni Mom mula sa labas ng kwarto ko.
“yes, Mom. Lalabas na po” sigaw ko.
Bago ako lumabas ng kwarto ko ay sinulyapan ko muna ang litrato namin ng kuya ko na nakapatong sa side table ko.
Ang saya namin dito.. parang walang anumang problema…
Sana nandito sya para alagaan ako :(
Ang kaso .. wala na sya.. and I know, I need to be strong. Just for them… I’ll be strong!
(to be continued….)
