Eternal Promise [COMPLETED]

Chapter 23

It's been three months since she left me. Damn her for leaving, damn her for implanting pain to my heart. But damn me, for I can't let live my life without her. Why is it so hard for me to delete all the memories, when it was so easy for her to let me go?

Minsan matatanong ko na lang sa sarili ko. Anong kulang? Kailangan ko pa bang paulit ulit na masaktan? Magdusa? Kase tangina, ang hirap.

The woman I love left me. She got tired of me, she gave up. She cut the string of love between the two of us. And it was fucking hurt, fucking painful. Especially when you saw how she walked away.

Sinandal ko ang likod ko sa upuan ng kotse. Boung araw lang akong nakaupo sa loob ng sasakyan ko habang pinagmamasdan ang pinakamagandang babaeng nakilala ko mula sa malayo.

Nagsasampay ito ng mga damit at basang basa ang damit. Damn! Hindi ba niya alam na baka magkasipon siya sa pagbabad sa basa?

Sinundan ko ang bawat galaw niya and it makes my heart continuously breaking. Araw-araw akong nadudurog. Nawala ang baby namin and I lost her too. I blame myself for what happened and my guilt is eating me alive. How can I be so stupid and careless at the same time?

I closed my eyes when the memory three months ago flashed to my mind.

"Ayoko na.."

"What the hell is wrong with you?!" My voice raised as I saw her blank expression.

"Ayoko na Nico! Ayoko na.." Anas niya at binitbit ang mga maletang papunta sa pinto ng condo unit.

Hinawakan ko ang maleta niya at itinapon ko ito sa sofa. "Ayaw mo na? Bakit? Anong ginawa ko? Sabihin mo kasi walang aalis. Aayusin natin 'to Aira."

"Anong ginawa mo? Nico 'wag ka magsinungaling. Okay lang naman eh. Okay lang na sinisi mo ako. Okay lang na nambabae ka dahil-"

"What the fuck?! Where did you get that idea?! Tangina naman Aira! Patay na patay na nga ako sa'yo tapos aakusahan mo pa akong nambabae?"

She looked stunned. Maybe she didn't expect it. Ano bang inaasahan niya? Tangina naman. "Now, give me reasons! Bakit ayaw mo na?" I asked desperately.

Huminga siya ng malalim at tinitigan ako ng masama. "Ikaw! Ikaw ang dahilan ng lahat lahat! Kasalanan mo bakit nasasaktan ako. I hate you!"

I froze when I heard her reasons. Me? Ako mismo ang mali. Ako ang may kasalanan. She cried her heart out. So much pain in every sobbed.

Hinawakan ko ang kamay niya pero tinulak niya ako palayo. "Loving you is like stabbing myself too. Ako ang nasasaktan, umiiyak, at nagdudusa-"

"Nasasaktan din ako! Tangina Aira! Nawalan din ako ng anak! And I'm blaming myself for it! Sige na, kasalanan ko na. Ako na ang mali, sisihin mo ako. Just. Just don't leave." I can feel my chest became heavier out of pain.

Naramdaman ko ang pagtulo ng luha ko. I don't care if I look like weak in front of her. Kasi mahina naman talaga ako pagdating sa kaniya. She gave me strength everyday.

"Ayoko ng maging parte ng buhay mo. Ayoko na rin maging parte ka ng sa'kin. Pinuputol ko na ang kung anong meron tayo."

After saying her words, she opened the door and left. I can't move my legs. I can't feel my heart. Umalis siya kasama ang puso ko. Hindi ko kaya. Ayokong iwan niya ako.

"Tangina!"

Tunog ng cellphone ko ang nagpabalik sa'kin sa reyalidad. Dinampot ko iyon mula sa dashboard at sinagot ng hindi tinitingnan kung sino ang tumawag.