Johnlock And Mystrade

BÖLÜM 3

Gözüm Sherlock'a takılmıştı. Sanırım lafa nasıl başlayacağına dair bir fikri yoktu. Onu terslerim korkusu yaşıyordu.

"John" Dedi Sherlock.

Kaskatı kesilmiş onu dinliyordum, bana en güzel sesiyle "John" demesi kalbimi hızlandırıyordu.
Sanki tanrı bu sesi bana özel yaratmış gibiydi...

"Biliyorum iki yıl  ölü olduğumu sanman hiç normal değildi. Ama inanki John buna mecburdum. Evet bunu sana anlatmam gerekirdi. Ama işler bildiğin gibi kolay değildi..."

Hemen sözünü kestim ve lafa atıldım;

"Sherlock! Bana herşeyi anlatabilirdin! Bende üzgün rolü yapabilirdim! Koskoca iki yıl ne kadar umutsuz kaldığımı biliyorsun çünkü ben acı çekerken beni izliyordun! Sen hayatımda görüp gorebileceğim kalpsiz bir adamın tekisin!"

Nefes nefese kalmıştım. Bacağıma ağrı saplanmıştı acıyla inlerken Sherlock hemen yanıma geldi. Bacağımı ellerinin arasına aldı ve masaj yapmaya başladı. İyi hissettiriyordu. Yüzüne baktığımda herşeyini okuyabiliyordum.

Korku, çaresizlik, pişmanlık ilk kez hislerini gün yüzüne çıkarmıştı. Onu hemen affetmek istiyordum. Ama aklıma olanlar gelince durduruyordum kendimi.

"Sherlock." Dedim.

Gözleri gözlerime ilişti. Gözleri dolmuştu bir damla göz yaşı bacağıma doğru aktı. Şok olmuştum. Kalbinin bazen hiç olmadığını varsaydığım adam yanımda ağlıyordu. Ne yapacağımı bilemez halde hemen sarılıverdim ona.

Oda ani hareketime şaşırmış olmalı ki elleri havada kaldı. Sonra sıkıca bana sarıldı. Benim kalbim onun sağ boşluğunu doldururken aynı şekilde onunda kalbi benim sağ boşluğumu dolduruyordu. Bir süre sarıldık geri çekilecekken daha fazla sokuldu bana.

"John..." Dedi

"Yaptıklarım yüzünden vur, döv, öldür beni ama yinede vazgeçme benden ben... ben sensiz yaşayamam John.. sen benim hayattaki tek armağanımsın" dedi Sherlock.

Söyledikleri karşısında şaşırmış ve bir yandan mutlu olmuştum ne söyleyeceğimi kestiremiyordum. Kulağına dudaklarımı değdirip ona fısıldadım;

"Seni asla bırakmam Sherlock.. sadece dargındım. Bak bana mesaj atar atmaz hemen yanına geldim. Seni çoktan affetmiştim eğer affetmeseydim şuan bu durumda olmazdık bile." Dedim.

Sherlock'un gülümsediğini hissettim onun mutlu olması benide mutlu etmişti. Ve bir kaç saniyenin ardından üstüme çökmeye başladı. Neler olduğunu anlamamıştım. sonra farkettim ki...