Pegasus

De schuilplaats van het beest

Hoog vlogen ze daar, door het wolkendek, waar alleen goden zich hadden gewaand: Bellerophon voelde zich machtig, daar in de lucht, kijkend naar bergen en oceanen die de afmetingen van zoals op een landkaart hadden aangenomen.

Het tweetal vloog verder en in enkele uren hadden ze het koninkrijk Lycië bereikt, en dit was zo ongeveer wat Bellerophon daar honderden meters onder zich moet hebben gezien: uitgestrekte korenvelden, boomgaarden op heuvels, wijnranken en bloemperken, donkere wouden met de meest wonderlijke diersoorten, bergen en dalen, metershoge golven in hemelsblauwe oceanen, dorpen en steden, rivieren en meren en bovenal vele mensen; zij zagen er van op die hoogte uit zoals kleine schelpjes, die je aantreft op het strand, wanneer je met je handen door het hete zand gaat. (Deze zin van 'zij zagen... zand gaat' is eigenlijk een stijlfiguur. Het lijkt een metafoor – we zien een vergelijking zonder vergelijkend woord – maar de vergelijking is te lang om het zo nog te kunnen benoemen. We spreken in dit geval van een Homerische vergelijking: een breed uitgewerkte vergelijking, zoals we die vooral in Homeros' Ilias en Odyssee kunnen terugvinden, traditioneel verspreid over meerdere (vers)regels.)

Maar het duurde niet zo heel lang vooraleer Bellerophon een plaats bemerkte die geheel ten prooi was gevallen aan het allesvernietigende vuur. Niets was nog heel: de huizen en grootse monumenten waren slecht zwartgeblakerde ruïnes, de tuinen en weilanden waren gedegradeerd; ze leken op een weiland, zoals dat wel eens in een staat terechtkwam, wanneer men alles had verschroeid en er zout op had geworpen: de grond kwam zo onvruchtbaar te zijn. (Dit was een techniek die de Romeinen gebruikten: de tactiek van de Verschroeide Aarde. Dit hebben ze gedaan toen ze bijvoorbeeld Carthago van Hannibal veroverd hadden. Het doel was om, wanneer een stad of gebied geplunderd was, een plek te maken tot één waar geen enkel leven nog mogelijk zou zijn. Men brandde alles plat, inclusief alle bomen, struiken en graslanden. Daarna bestrooide men de (letterlijk) verschroeide, zwartgeblakerde aarde met zout: zo werd de grond daadwerkelijk onvruchtbaar en zouden er geen planten meer op kunnen groeien. In die tijden was er praktisch geen sprake van exportimport, dus waar men geen gewassen kon verbouwen, kon men gewoonweg niet leven. En zo werd het doel gerealiseerd.) Het kon niet anders: de schuilplaats van de Chimaera kon niet ver meer zijn.

Pegasus en Bellerophon vlogen nog verder, uitkijkend naar de Chimaera. En daar, ergens aan de horizon, zagen ze rook opstijgen uit een grot. Het was verschrikkelijk. De Chimaera kwam tevoorschijn uit de grot, bemerkte de prins en het paard, spoot lange, felle vlammen en giftige rook en stinkende dampen uit zijn drie muilen. Het was er heet en de stank was afschuwelijk.

Geheel vertrouwend op Pegasus liet Bellerophon de teugels los om zich volledig te kunnen concentreren op het schieten. Het paard vloog geheel zoals hij moest. De prins legde een pijl op zijn boog en hij trok de pees aan. Hij mikte op het hart van het beest en hij schoot... De Chimaera was geraakt en brulde van pijn. Het braakte nog meer vlammen uit en er was meer rook dan ooit tevoren. Ruiter en rijdier kregen het moeilijk om adem te halen, het was hun levenseinde geweest, ware het niet dat Pegasus snel omhoog was gezwenkt tot in een luchtgebied waar weer koelte te bemerken was.

Nadat allen terug op adem waren gekomen stuurde Bellerophon zijn rijdier nog éénmaal naar beneden. Hij zag de Chimaera, levenskracht en vurigheid waren al van het beest ontnomen. Bellerophon schoot nog één pijl, ditmaal in het oog van het dier. (In sommige versies lees je dat de eerste pijl in de nek van de Chimaera terechtkwam, en de tweede in zijn hart.) Het had nauwelijks de kracht, maar brulde nog éénmaal zo luid; geheel Lycië moet het gehoord hebben: de ijselijke gil zou de mensen voor altijd bijblijven.

Niet lang daarna lag de Chimaera op de grond, onbeweeglijk stil... Het brulde niet meer, het spuwde geen rook en vuur meer. De Chimaera was dood, verslagen door Pegasus en Bellerophon.