Pegasus

Een goddelijk paard

In zeer verre, lang vervlogen tijden, toen de goden zelf nog de aarde bewoonden, en de berg Olympus slechts een steen was, leefde een sneeuwwit paard. Zijn naam was Pegasus. Het was een prachtig paard, zo slank, zo gespierd, maar ook zo schuw. Niemand had hem ooit bereden, en iedereen was ervan overtuigd dat hij nooit bereden zou worden: hij was immers voorbestemd om eeuwig alleen, in al zijn vurigheid en met al zijn levenskracht, te rennen door de weilanden.

Op een zekere dag, waarvan niemand weet welke, zag een jonge Korinthische prins het witte paard Pegasus. Voor immer was de wervelstorm van sneeuw – ja, zo leek het als Pegasus voorbijflitste – in zijn geheugen gebrand. Deze prins was de kleinzoon van Sisyphus, een vreselijke misdadiger, die als boete voor zijn misdaden – en dat waren er wat! – naar de Tartarus was gestuurd, om daar immer een rotsblok tegen een steile helling op te duwen. Zijn naam was Bellerophon. Hij bezat niet de fouten van zijn grootvader. Bellerophon was een knappe en stoutmoedige prins vol van levenslust, die hield van de jacht, reizen en hij dorstte naar avonturen. Zijn enigste zwakheid was zijn grootheidswaan; hij was zich maar al te goed bewust van zijn schoonheid en van zijn kunsten. Het probleem was aanwezig in het feit dat hij zich, ten prooi aan arrogantie, helemaal niet bewust was van de dingen die hij niet kon. En dat maakte hem hooghartig en edelmoedig.

Tijdens één van zijn reizen hoorde Bellerophon over een zekere koning, Lobates geheten, die de heerschappij bezat over een noordelijk koninkrijk, Lycië, dat niet zover gelegen was van Griekenland. Lobates was een rijke, machtige koning met gelukkige onderdanen, en bovenal had hij een beeldschone dochter naar wier hand elke jongeman een ring strekte. Maar Lobates had een eed gezworen, en wel deze: namelijk dat zij zou trouwen met deze jongeman; hij die het driekoppige monster had verslagen, dat heel het land teisterde en in brand stak; het was een ware kwelling voor het koninkrijk Lycië!

Bellerophon was ervan overtuigd dat hij met de hulp van de goden het monster zou kunnen doden; hij had wel al eerder zulke verschrikkingen tot een goed einde gebracht!