Dagen verstreken zonder dat er een appje van Niko binnenkwam. Ik kwam die dagen vaak bij de picknicktafels. Ik had de hoop op een ontmoeting met Niko al opgegeven, maar had opgemerkt dat het erg fijn was aan de picknicktafels in het Beatrixpark. Iedere keer dat ik er naartoe ging nam ik me voor om een van de verhalen in mijn notitieboekje uit te werken, maar telkens kwam het er niet van.
Het was vijf dagen nadat ik het boek had gekocht en ik zat aan een van de picknicktafels, toen mijn telefoon trilde in mijn broekzak. Verveeld nam ik hem in mijn hand. Tot mijn verbazing had Niko me terug geappt.
Hoi. Ben jij het meisje dat mijn boek heeft?
Ik glimlachte en appte terug.
Ja, dat ben ik. Kunnen we een keer afspreken? Ik vind je verhaal echt geweldig.
Niko was echter niet meer online. Ik zuchtte en stond op.
Een paar kinderen van mijn leeftijd raceden voorbij op hun skateboards. Op het grasveld naast het pad lag een groot picknickkleed waar veel mensen samen op zaten. Ernaast stond een barbecue en een heerlijke geur deed het water in mijn mond lopen.
Op mijn dooie gemak liep ik richting mijn fiets. Gelukkig was het vakantie, anders had ik de volgende dag naar school gemoeten.
Halverwege kwam ik langs de speeltuin, waar veel kinderen aan het spelen waren en veel ouders lachend ernaast stonden. Tot mijn verbazing zat ook de vriend van Niko er, alleen op een schommel. Even twijfelde ik, maar liep toen toch naar hem toe.
Niko komt vanzelf wel weer online.
JE LEEST
Achter het Papier
Cerita PendekACHTER HET PAPIER Het boek was niet afgemaakt. Er stond geen schrijver op, dus ging ik op zoek naar het persoon achter de woorden, het verhaal achter het papier.
