Zelfmoord

Het begin van mijn leven

Mijn moeder word gedragen door mijn vader met mij in haar armen. Een gelukkig gezin. We rijden naar het huis waar mijn opa en oma ons op staan te wachten. In oma's hand zit een camera, klaar om foto's te maken van de baby, van mij. Zacht op de achtergrond hoor ik mensen praten. Het zijn de mensen die bij de treinstation waren. Ik zie een hele felle flits. Ik doe mijn ogen open en zie mijn oma met de camera in haar hand. "Wat een lieverd." Hoor ik haar zeggen. Haar stem. Zo, zo vertrouwd. Ik mis haar rimpels om haar ogen dat zo gevormd is dat je kan zien dat ze vroeger altijd heeft gelachen, haar grijze pluizige haren, de moedervlek naast haar mondhoek, haar lieve, aardappel gevormde neus, het fijne, blije gevoel dat ze me altijd gaf. Zo bijzonder. "Kijk eens liefje." Zei ze. Ze had een klein geboorte knuffeltje vast. Het was een klein, zacht, aqua-blauw beertje dat erg vrolijk keek. Een rondje dat de buik gevormd moest hebben was wit net als het rondje in de oortjes en om de neus. De ogen waren zwart als het kleine, stene, neusje. Mijn oma maakte gekke geluidjes zodat het leek alsof het beertje het geluid maakten. Ik pakte het beertje vast. Ik voelde het. Het beertje was zacht. Ik had weer gevoel in mijn handen. Ik keek naar mijn handen. Ze waren klein en gevoelig. Mijn duimnagel was miniscuul. Hoe kan ik me toch herinneren. Mijn oma maakte nog een foto. Terwijl ik naar het beertje keek. Ik wou huilen, huilen van geluk om dit weer mee te kunnen maken maar ik voelde het niet. Ik hoorde gekrijs dat blijkbaar uit mijn mondje kwam. Mijn oma tilde me op. Ik voelde haar gezicht en neus en was met traan ogen aan het kijken. Dat ik me dit allemaal nog kon verbeelden.