The Only One I Need (On-going)

CHAPTER 16

CHAPTER 16

I'm not allowed to go outside at kahit ang pagbisita kay Charles ay hindi ko magawa dahil hindi ako pinapayagan ni Dad.

Hindi pa rin na huhuli si Ate Rica , kaya naman ayaw nitong umaalis ako and its killing me. Tatlong araw ko ng hindi nakikita si Charles and I' m not allowed to use my phone. Gustong gusto ko ng makarinig ng balita tungkol sa kaniya.

The last time na nakita ko siya ay ng inilipat siya ng ospital.

Halos mawalan ako ng malay ng makita ko siya. He got shot three times - sa balikat, tiyan at hita niya. He's not moving at ang putla na ng mukha niya. Sobrang takot ang naramdaman ko.

Agh! Mababaliw na ata ako. I need to know how he is!

Kaya kaagad akong lumapit sa pinto ng kuwarto ko, magmamakaawa ulit ako at sama this time pakinggan nila ang pakiusap ko.

"Dad, please let me see Charles or even talk to my friends. I need to know how he is. Please Dad."

I don't even remember how many times I said those lines. Paulit ulit pero hindi naman pinapakinggan.

"Oh, hija. Wala dito ang ama mo. " si Lola!

"Lola, please tulungan niyo ako. Gusto kong makita si Charles. Hindi ako matatahimik hanggang hindi ko naririnig na maayos siya. "

Hinintay ko na magsalita si Lola pero biglang tumahimik sa labas. Napabuga na lang ako ng hangin saka lumapit sa may bintana.
Saka nakita ko ang pader. Kung kailangan na tumakas ako ay gagawin ko.

Kaagad kong kinuha ang kumot at kurtina , pinagbuhol ang hulihan at saka itinali sa may bintana.

Mabilis naman akong nakababa. Sobrang daming kabantay na pulis sa aming bahay pero ni isa ay walang nakapansin na nagawa kong makaalis sa aking kuwarto.

Inakyat ko ang hagdanan na steel bars sa may pader at ilang sandali lang ay nakalabas na ako ng mansyon at sumakay sa dumaang taxi.

Nang makarating na ako sa ospital ay biglang nanlamig ang kamay ko. My whole body is shaking, terrifying thoughts are creeping in my mind.

NO! hindi ako padadaig sa takot dahil alam ko na buhay pa si Charles at hinihintay niya ako.

"Xarina! " Muntikan ko ng hindi mapansin ang tumatawag sa akin na Kristyna.

"Yna, where's Charles? " Lalo akong kinabahan ng ang kamay ko papunta sa isang kuwarto.

Pero lahat ng agam agam sa isipan at puso ko ay biglang nawala ng makita ko si Charles na nakangiti na nakikipag-usap kina Lander at Sage.

He's alive! Nang mapatingin ito sa kaniya ay bigla itong natigilan.

Tila nagulat pa ito ng makita siya. "Bakit nandito ka?"

Unbelievable! Anong bakit nandito ako?

Huling beses na nakita ko siya ay halos hindi na siya humihinga. Halos mamatay na ako sa pag-aalala dahil wala akong balita tungkol sa kaniyang kalagayan.

Napabuga ako ng hangin. Sa nakikita ko ay okay na siya dahil nagagawa na niyang makipagbiruan sa kaniyang mga kaibigan at hindi man lang niya ako nagawang tawagan. Hindi ko mapigilang mainis.

"Opps!" kaagad na napangiwi si Lander sabay tapik kay Sage. "Alis muna tayo. "

Kaagad namang umalis ang dalawa kasama si Kristyna. Naiwan kami ni Charles.

"Alam mo bang sobra akong nag-aalala. Hindi ko alam ang kalagayan mo and you look fine. Pero hindi mo man lang akong magawang tawagan! You're unbelievable!" hindi napigilan ang galit ko na ilang araw ng nasa isipan ko.