FANGIRL'S DIARY

4th Blog- Cross & Change

*Last day meet-up*

 

This is just a continuation of my blog for the month of March and also for the whole month of April and first half of May.

Yesterday was no ordinary day. Well, since I embrace the fact of being in this situation, it seems that my everyday life now was far from the ordinary.

The day has finally come. March 6, 2010, Saturday at PICC Plenary Hall, Pasay City, 2PM. At this very afternoon, my beloved friend and I are falling in line for that effin’ concert. It’s so d@mn hot, if you must know.

The concert will start at 6PM, okay? SIX O’CLOCK IN THE EVENING! We will still wait for 4 effin’ hours here outside the Plenary Hall.

Dahil hindi ko matiis yung init ng panahon at tagal ng paghihintay, umalis ko and besides, I’m being a little bit Heliophobic, Thermophobic and Macrophobic too. Yeah, I know you don’t know those things.

Heliophobic is fear of sun, ayoko umitim.

Thermophobic is fear of heat, ayoko mainitan, okay?

And Macrophobic is fear of long wait, mainipin akong tao. god!

So ayun nga, sana naiintindihan niyo yung sitwasyon ko (hindi yung kaartehan ko).

Sabi ni Rain maiwan na daw siya sa pila saka itetext nalang daw niya ako kaya mga 2:30, nagpunta muna ako sa Starbucks. Hindi naman yun kalayuan pero nagpahatid pa ko sa driver namin kasi nga ALAM NIYO NA YUN and hindi ako sanay magcommute, you know. Nakadalawang venti choco java chip ako sa loob ng dalawang oras. Grabe, kung kasama ako ni Rain dun sa pila ngayon, siguro patay na ako. I’m just kidding. Hindi ko kayang maghintay ng matagal para sa mga taong hindi naman ako papansinin. Teka? Kamusta na kaya si Rain? Baka amoy pawis na yun. Naiisip ko pa lang feel ko magkaka Bromidrophobia na ako. Nakakadiri kaya yung amoy pawis. Kahit kaibigan ko si Rain, hindi ko ata kayang tiisin yung ganong amoy. I hate body smells! Kaya maingat ako sa sarili ko. Augh! Don’t tell me na kaya niyong tiisin yung ganong amoy? Come on?!

Anyway, 4:45 nagtext na si Rain kasi maya maya daw magpapapasok na. Well, kung pwede lang hindi sumabay sa maraming tao eh, magpapahuli na ko. 4:50 bumalik na ako sa PICC. Shocks! Ang daming tao in fairness.

Mabuti at maayos naman yung pagpasok namin kaya wala akong dapat ikatakot.

Sa level 1, center, row B, seat nos. 5 and 6 kami nakapwesto ni Rain. Malapit yun sa gate kaya medyo maganda yung pwesto.

At exactly 6 PM, nagstart na yung concert.

As they stepped on, everybody in the crowd shrieked. This is my first time to attend a concert so hindi ako sanay lalo na kapag nagsisiksikan yung mga tao. Yun bang mga hindi mapakali sa upuan nila na kahit may seat no. na eh napupunta pa sa ibang upuan. Nakakainis di ba? And also, gaya nga ng sabi ko, I’m a Claustrophobic kaya kapag nararamdaman ko na tinutulak na ako ng mga katabi ko at nasisiksik na ako, I feel suffocated. Feel ko mamamatay ako kapag sumisikip yung paligid ko.