The bad kickboks girl

hoofdstuk 62

pov emily

de rest van de week is snel voorbij gegaan ik heb de tatoeage ondertussen laten zetten. ik ben er erg blij mee, ik hou zielsveel van jack, het voelt allemaal zo echt. alles ik voel me zo schuldig ik kan hem nog steeds niet alles vertellen over Milan. maar daar zal naar vandaag verandering inkomen. ik berijd al weken een plan voor met het A team, Zack en Mike en vandaag word het dan eindelijk allemaal in werking gezet. als vandaag alles goed gaat kan ik het jack vertellen, na vandaag dan kan het. het is nu 6 uur ochtends en ik rijd naar de loods waar ik samen met milan heb afgesproken. ik vermoord nooit onschuldige mensen maar milan is verre van onschuldig ik haat het om dit te doen maar ik moet het doen. het is hij of ik.
Ik schrik op uit mijn gedachten als ik word ik gebeld. De naam van Mike verschijnt op het scherm van mijn iPhone en snel neem ik op.
"Heyy Emily ben je oke?"
"Ja ik ben oke.." zeg ik een klein beetje nerveus. Het is namelijk een best gewaagt plan.
Ik heb Milan overgehaald om te 'praten' ik moest van hem alleen komen. Dat is zijn plan maar die van mij is anders.
De loods waar we hebben afgesproken is door het A team en de organisatie helemaal omsingeld. Zack en Mike hebben de leiding en zodra er maar iets fout gaat. Vallen ze binnen.
Maar ik hoop dat het niet zo ver hoeft te komen.
Ik moet dit afhandelen er mag niks fout gaan.
"Emily haal diep adem, alles komt goed. Na vandaag is alles over."
Ik haal diep adem en knik dan. "Dankje Mike"
"Tuurlijk zus en je weet het he? We zijn maar een paar meter veder zodra er iets fout gaat grijpen wij in. Je kan het!"
Ik knik nog is "Ik hou van je Mike" "ik ook van jou em" ik glimlach en hang dan op.
Ondertussen ben ik aangekomen bij de loods ik pakkeer mijn auto bijna direct voor de ingang.
Ik controleer of ik al mijn wapens bij me heb en laat mijn 2 pistolen.
Ik haal nog een laatste keer diep adem.
Em jij kan dit, dit is waar je je maanden op hebt voorbereid. "Ik kan dit, ik kom je halen Milan" fluister ik dan.
Ik stap behendig uit mijn auto en klik hem niet op slot, als ik straks snel weg moet kan ik dat.
Ik loop naar de ingang van de loods en open de grote zware deur. Ik stap naar binnen en check de ruimte waar ik ben.
De grote deur valt achter me dicht en voorzichtig loop ik veder. In het midden staat een grote houte tafel met 2 banken en een tv even veder zie ik een bar en aan de zijkanten liggen zitzakken het is heel apart hoe je van zo'n saaie, kille  loods toch nog een leuke, gezellige en zelfs smaakvolle plek kan maken.
Maar dat maakt niet uit. Waar is Milan?
Net als ik me om wil draaien hoor ik zijn stem.
"Emily, je wilde praten?"
Ik draai me om naar de richting van zijn stem en zie hem dan staan. Een raar gevoel bekruipt me.. hij zal straks niet meer leven door mij.
De gene die al mijn familie en vrienden van me heeft afgenomen, alles zal voorbij zijn. Hij zal me nooit meer iets kunnen doen. Alle pijn, alles.. alles zal voorbij zijn.
Ik zet snel een fake glimlach op.
"Ja dat wilde ik ja."
"Mm" zegt Milan en grijnzend komt hij op me afgelopen. Hij loopt keurend om me heen.
Ugg wat haat ik het als hij dat doet.
"Je ziet er goed uit Emily, wilde je echt praten? We kunnen ook wat anders doen?.." zegt hij nog steeds grijnzend.
"Milan haal die pedo blik van je gezicht af!
En doe normaal! Ik ben hier om te praten zoals ik al eerder zij.
"Jij en praten?" Zegt hij terwijl hij zijn wenkbrauwen optrekt.
"Emily, jij praat niet jij doet.. dat weet je zelf ook..."
"Als je dat al wist, waarom heb je me dan laten komen Milan?" Vraag ik verbaast.
"Ik wilde weten wat je plan was.." zegt hij grijnzend.
"Je weet dat ik altijd een plan B heb maar eigenlijk zou ik eerst toch echt met je willen praten." Zeg ik nu.
"Wat wil je weten babe ik ben een open boek" zegt hij nog steeds grijnzend.
"Waarom Milan? Waarom heb je al die moeite gedaan voor dit? Heb ik je dan echt zo veel pijn gedaan.. Milan jij was toch de gene die vreemd ging voor mijn ogen. Jij vermoorde mijn bloedeigen zusje. Je hebt mijn ouders vermoord, mijn vrienden. Maar waarom? Waarom doe je mijn familie en vrienden dit aan? Je moet mij toch hebben.. je bent boos op mij. Waarom pak je dan mijn vrienden en familie?.. vraag ik nu en de tranen prikken achter mijn ogen, snel knipper ik ze weg.
"Emily ik weet als ik jou pak, ik je veel minder pijn doet, wat is er leuk aan om alles in een keer te doen? Telkens een stapje veder gaan dat is het leuke. Je telkens een stapje veder richting de afgrond brengen dat is het leuke.
Als je er gelijk van afgooi is de lol er snel vanaf snap je? Emily ik hielt zo veel van je. Maar jij maakte het uit. Emily en dan die drugs jij zat in die wereld jij brook mijn hart."
"Ik hielt ook van jou Milan, zielsveel maar jij was de gene die vreemd ging, jij deed mijn vrienden pijn. Milan het kon toch niet langer zo. Wat had ik dan moeten doen?!
"Kom bij me terug Emily! Ik hou nog steeds van je.. we kunnen ook de leuke tijden weer samen hebben?"
Nee Milan dat kan niet, niet na alles wat je hebt gedaan, Milan je vermoorde alle mensen waarvan ik hield en nog steeds van hou. Je verpest mijn hele fucking leven.
Milan het kan niet, het spijt me!"
"Ik wist het je hebt verdomme iemand anders!!" Roept Milan Nu terwijl hij een pistool op me richt.
Ik glimlach en pak dan razend snel ook mijn pistool die ik op hem richt.
Zo staan we nu tegen over elkaar.
Hij kan elke moment schieten maar ik ook.
Alleen wie schiet er eerst.
Ik weet dat dit veel risico is maar ik moet het nemen....

Nieuw hoofdstuk!!
Nog een paar hoofdstukken te gaan
We zijn er bijna😔
Super bedankt voor alle stemmen en reactie's super lief❤️
Ik wil jullie heel erg bedanken voor alles!!
Binnenkort weer nieuw hoofdstuk!
Ben al druk bezig met het schrijven van een nieuw boek🙈
Liefs senna😘💕