Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια κοπέλα, άγνωστη στο όνομα,
άγνωστη στην ταυτότητα.
Πληγωμένη, σαν περιστέρι με χτυπημένο φτερό που δεν μπορούσε να πετάξει.
Όμως ήταν άγρια σαν λύκος
Ο θυμός της ξεπερνούσε το ανθρώπινο όριο,
και όλα εξαιτίας του.
Δεν εμπιστευόταν.
Όποιος την πλησίαζε πληγωνόταν.
Έκρυβε τις πληγές της απομακρύνοντας οποιονδήποτε από κοντά της ,
και αυτό επί χρόνια.
Ήταν επιθετική, Έτσι προστατευόταν.
Σιχάθηκε το ανθρώπινο είδος.
Μια μέρα όμως γνώρισε κάποιον, Ήταν τόσο διαφορετικός από αυτήν
Μα συνάμα και τόσο ίδιος.
Δεν ήξερε αν έπρεπε να τον απομακρύνει κι αυτόν, το μονο σίγουρο ήταν ότι κάποια μέρα,
Θα τον πληγωνε.
Όμως αυτός δεν ήταν σαν τους άλλους που είχε γνωρίσει, είχε κάτι πάνω του που την έκανε να τον εμπιστεύεται.
Και αν την πληγωνε αυτός κάποια μέρα;
Ήξερε ότι δεν θα άντεχε άλλα χτυπήματα.
Τρόμαζε με τον εαυτό της,
Ποτέ δεν της είχε συμβεί κάτι τέτοιο, επέλεξε να τον κρατήσει κοντά της λίγο ακόμα,
χωρίς να ήταν σίγουρη αν αυτό που κάνει είναι το σωστό ή όχι.
Άλλωστε ποιός μπορεί να ορίσει ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος;
Με τον καιρό δενόταν όλο και πιο πολύ με αυτόν,
Όταν ήταν μαζί του ξεχνούσε την άγρια μεριά της,
και στην επιφάνεια ερχόταν ένα κομμάτι που πρώτη φορά έβλεπε,
ένα κομμάτι ωραίο, γλυκό, αισιόδοξο.
Μια μέρα λοιπόν έκατσε και σκέφτηκε ότι αυτός κάποια μέρα θα πληγωνόταν από αυτήν ,
Όμως δεν το άξιζε κάτι τέτοιο, Ήταν το φάρμακο στις πληγές της.
Και τώρα αυτή είναι σε ένα δίλλημα.
Oops! Ang larawang ito ay hindi sumusunod sa aming mga alituntunin sa nilalaman. Upang magpatuloy sa pag-publish, subukan itong alisin o mag-upload ng bago.
Να τον απομακρύνει από κοντά της, και έτσι να μην πληγωθεί ποτέ από αυτήν.
